to

Porcupine Tree

2011-09-28T17:59:00.001+02:00

Gdyby ktoś zapytał mnie z zaskoczenia o moich ulubionych wykonawców – myślę, że nazwa Porcupine Tree na pewno zostałaby wypowiedziana w pierwszej piątce lub dziesiątce. Może raczej w piątce. I tak to już od pewnie 15 lat.

A jakie klipy kręcą:}

1. The Sky Moves Sideways 1995
:: Signify 1996
:: In Absentia 2002
:: Fear Of A Blank Planet 2007
:: Nil Recurring 2007
6. Deadwing 2005
:: The Incident 2009

Fajnie się zapętliło: na minialbumie Nil Recurring, odrzucie z Fear of a Blank Planet {rozwód obu płytom zresztą bardzo wyszedł na zdrowie}, w tytułowym utworze zagrał Robert Fripp, który przecież wielokrotnie współpracował z Davidem Sylvianem, a ten z kolei w Japan grał z obecnym klawiszowcem PC, Richardem Barbierim.

Kaskader inaczej

2011-09-02T16:05:00.002+02:00

Był chyba maj 1982 r., gdy już pozbawiony Zjednoczonych Sił Natury zespół Mech nagrał w Akademii Muzycznej pierwszą wersję Kaskadera. Tegoż samego dnia pojawił się z nim w wieczornej audycji radiowej. Niestety, nieodżałowana restrukturyzacja kaset (mono-stereo) oraz ogólnie znany ówczesny deficyt kaset na rynku sprawiły, że ostał mi się jedynie instrumentalny fragmencik, wielokrotnie przegrywany zresztą z kasety na szpulę i odwrotnie (za ostatnim razem to szpulowiec odmówił nawet całkowitego posłuszeństwa:{). Trzeba tylko przymrużyć ucho, a nawet niewprawne rozpozna, co w tej wersji robi różnicę.

Brak Roberta Milewskiego na zdjęciu z tygodnika Razem nie oznacza, że już go w grupie nie było - po prostu się zawieruszył na innej stronie.

Electric Voice

2011-08-19T23:13:00.012+02:00

Dwadzieścia kilka lat temu Tomasz Beksiński napisał angielskie teksty dla Omni. Marceli Latoszek wrócił do nich po latach i w 2007 r. Maciej Januszko przetłumaczył oraz zaśpiewał Electric Voice. W nagraniu wzięli udział również Rafał Błażejewski i Piotr „Dziki” Chancewicz, więc proporcje Omni - Mech zostały zachowane. Muzycy planowali realizację całej płyty. Zapowiada(ł?) się interesujący projekt...

♫ ♫ ♫

A jednak zapowiada! Oto dziesięć dni później, pod koniec sierpnia, czytam w sieci świeże informacje:

Jesienią "tOMEk Beksiński"

W WYNIKU WSPÓŁPRACY GRUPY OMNI I MACIEJA JANUSZKO Z ZESPOŁU MECH, 17 PAŹDZIERNIKA UKAŻE SIĘ PŁYTA.

Album "tOMEk Beksiński" składać się będzie z 10 kompozycji, w tym 8 do tekstów Tomka Beksińskiego.
Teksty te Beksiński stworzył w latach 1983 - 1984 do utworów skomponowanych przez Omni, jednak do tej pory piosenki te istniały tylko w wersji demo, czekając na odpowiedniego wokalistę. Wszystkie zostały nagrane po raz pierwszy, ale kompozycje pochodzą z lat osiemdziesiątych, z wyjątkiem "Latającej Trumny", "Ucieczki", "Children of Cool" oraz "Herigerigeri".
Do Marcelego Latoszka i Rafała Błażejewskiego z Omni dołączył Maciej Januszko (Mech) i tak powstał projekt OME. W nagrywaniu płyty udział wzięło wielu gości, m.in. Anja Orthodox (Closterkeller), Wojtek Waglewski (Voo Voo), Jerzy Styczyński (Dżem), Łukasz Rychlicki (Merry Pop Ins), Robert Fijałkowski (Drimsztajn), Piotr Pniak (Proletaryat) oraz muzycy grupy Mech: Piotr "Dziki" Chancewicz, Tomasz "Soolo" Solnica i Paweł "Rekin" Jurkowski.

Lista utworów na "tOMEk Beksiński":
Omni - Uwertura
Vision Of Death
Po deszczu
Latając w trumnie
Children Of Cool
Nocny spacer
Otwórz drzwi
Ucieczka
Herigerigeri

Elektryczny głos

Stalowy Bagaż 1980

2011-08-18T15:07:00.004+02:00

1980?
Wydawało mi się, że było to już po erze Izy Trojanowskiej, na przełomie 81/82... W każdym razie kilka wczesnych piosenek Stalowego Bagażu nieoczekiwanie wypłynęło w 31. - okrągłą - rocznicę ich powstania.

Aleksander Mrożek - gitara
Kazimierz Cwynar - bas
Jacek Krzaklewski - gitara
Bolesław Patryn - perkusja
Lesław Kot - śpiew

w siedmiu utworach:

1. Po co tu przychodzisz?
2. Wojna słów
3. List emigranta (kiedyś pod tytułem Taki list)
4. Bądź sobą
5. Nie idź do opery
6. Mój powrót
7. Ciężki rock

Zdjęcie zaczerpnąłem ze strony Lesliego Kota, dźwięki prawdopodobnie od Romualda Freya... Dzięki!
Panie Romualdzie, pora na Ozzy:}

Krásné Nové Stroje

2011-08-17T17:44:00.013+02:00

Rock, fusion, punk, funk, hard, nawet folk - jako ten ostatni utwory otagowali muzycy, zamieszczając je na swojej stronie. Aż dziw bierze, że ta znakomita legendarna czeska alternatywna grupa z Kolina od momentu powstania w 1982 roku nagrała raptem kilka płyt.

Jak podaje www.czechmusic.net:

Krásné Nové Stroje

cultic alternative band from Kolin. Founded in 1982, original jazzrock sound changed through the time, influenced by different musical trends, sometimes even predicted them (wind section in the funky style long before the funky fashion). In the late 1980s the band fell silent for almost 4 years, coming back in the early 1990s with new desire to play and record. After 13 years of existence, they finally issued the first official album (4), which unfortunately represents just one of the later stages of the band's development (though an interesting one: combination of guitar music with wind section, excursions to jazz and hard rock, sliced with declamation of satirical verse). The second album (5) is a crazy combination of hard (even punk) music with brass music, less melodical but bursting with energy. After that, the band unfortunately limited its activities to occasional performances.

Line-up (list of musicians who appeared in the band, no guarantee of completeness): Stanislav Divis voc, conductor; Robert Nebrensky gt; Martin Choura voc; Bohumil Dvorak bg; Pavel Jakub Ryba bg; Marek Klansky vcl; Petr Venkrbec sax; Martin Hajek sax; Pavel Gregor sax; Petr Haj fl; Jaroslav Kosina tr; Zdenek Klen bg; Ivan Pavlu dr; Filip Horanek gt; Roman Koprivnik kb; Jiri Kosina sax; Jan Stolba sax

Discography:

1. Studio demo (1985)
2. Live Volume 1-3 (1985-6);
3. Studio 86 (1986, recordings used for sampler Four Tops and EP Palmovka, Panton 1988)
4. Může hořící sojka zapálit les? (Zona + Bonton 1995)
5. Přísně tajné (Siesta 2002)

Piękne Nowe Maszyny wydały również Nechtěné doteky (2011).

Výtvarník - duchovní otec souboru nazywa się nomen omen Stanislav Diviš. Proszę popatrzeć na tego dyrygenta - czyż na scenie nie przypomina Wam kogoś?

Forest Trio

2011-04-23T00:14:00.007+02:00

Po duecie pora na tercet z jedną z ikon nadchodzących dni za bębnem. Zanim obejrzałem leśną grupę, kilka razy jedynie słyszałem ich muzykę (filmiki te często pojawiają się jako przerywnik na pewnym telewizyjnym kanale dziecięcym), wołając do synka - czego oczywiście teraz ogromnie żałuję - żeby wyłączył te głupoty...

Radosnych i pogodnych świąt!
I żeby było jajecznie:

BoMo

2011-04-22T10:37:00.012+02:00

Terry Bozzio

& Pat Mastelotto

Bozzio / Mastelotto
2000

* * * 2/3 * *

Muzyczny garaż wypełniony podobno największym zestawem perkusyjnym świata, dwóch wspaniałych perkusistów grających zazwyczaj z Wielkimi. Efektem dwudniowej improwizacji jest prawie godzinna płyta, do której kilka razy zabierałem się z mocnym postanowieniem, że posłucham jej uważnie i z należytą koncentracją od deski do deski. Niestety, zawsze percepcji wystarcza mi na jakieś 20 minut, ale też pierwsze 4 kompozycje są najciekawsze; potem ożywiam się jeszcze przy 8. Devilchasers, a przez ostatni kwadrans trochę wyczekuję już końca...

Thrive

2011-04-05T18:35:00.005+02:00

Gongzilla
Thrive
1996

* * * * *

To Gongiem tę ciszę!

A właściwie jego urodziwą córką Gongzillą z drugiej płyty. Na pierwszej Suffer na gitarze grał Allan Holdsworth, niestety bliższy swoim solowym - trochę monotonnym - projektom niż Igginbottom czy UK. Może dlatego album w zasadzie jednak nużył, w przeciwieństwie do świetnie rozwijającego się i kwitnącego właśnie Thrive - ale tu różnicę robi David Torn {zresztą wszyscy muzycy są w wyśmienitej formie}.

Ktoś kiedyś powiedział, że Gongzilla to masa sprzeczności w idealnej harmonii, a Lozaga jest równie zręczny i utalentowany (a nawet i bardziej twórczy) co John Scofield i Al Di Meola.

To chyba słychać na Thrive - albumie zróżnicowanym, nadal świeżym; świetnym zarówno jako krążek dnia, jak i półśrodek w tle.

2. Say It Loud oraz 4. Image jakby z kategorii Skąd ja to znam?...

Ben Lozaga - guitars, e-bow
Hansford Rowe - bass, just intonation bass, vocals
Benoit Moerlen - vibes, marimba
Gary Husband - drums
David Torn - guitar, loops

Jaga Jazzist

2010-09-14T23:57:00.004+02:00

Ciężko po wakacjach zebrać się do pisania, tak jak trudno zabrać się za inną książkę po przeczytaniu Bujdy...
Jaga Jazzist - żałuję, że znałem Norwegów od siedmiu lat, ale do tej pory z zaledwie trzech płyt:{ Wystarczy popatrzeć i posłuchać - od razu widać i słychać, że nie powiem czuć, ich wielkość:

1. A Livingroom Hush 2001

:: In The Fishtank 2003
:: One-Armed Bandit 2010
4. What We Must 2005
5. Jævla Jazzist Grete Stitz 1996
6. The Stix 2003

Jaro, peklo, podzim, zima

2010-07-29T23:45:00.008+02:00

Už Jsme Doma
Jaro, peklo, podzim, zima
1996

* * * * 1/3 *

Na czas {nie}pogody nie ma wymowniejszego tytułu niż Spring, Hell, Autumn, Winter pochodzącej z Teplic czeskiej legendy UJD.

I chłodu ta płyta oczywiście nie przynosi, wręcz przeciwnie analogicznie - na swój sposób rozżarza, aż termometry pękają. Muzyka pochodzi z filmu o autorze charakterystycznych okładek albumów grupy Martinie Velisku.

Oficjalna informacja zespołu {Serpent}:
Už Jsme Doma jest jednym z najoryginalniejszych czeskich zespołów. Nie podąża utartymi ścieżkami, ze swoją charakterystyczną ekspresją, nie mieszczącą się w gatunkowych szufladkach ani muzycznych formach, zdobył powszechne uznanie dla swoich niespodziewanych zmian rytmu i melodii oraz dla ukazywania swych słowiańskich korzeni.
Koncerty zespołu, tryskające energią, były sukcesem około 500 razy w Czechach, 200 w całej Europie i 100 w U.S.A., Meksyku i Kanadzie.
W 1995 roku Už Jsme Doma uczestniczyło w przedstawieniu Freak Show The Residents w praskim teatrze Archa. Grali tam muzykę w stylu Residents, jako the Freak Show Live Orchestra.

I taki freak show słychać właśnie na albumie SHAW. A tu inny show:

Parę zdań z PEPÍKOWEGO informatora {Serpent 2}:
Najpierw na początku lat 80 w Teplicach (Czechy Zachodnie) powstaje trio F.P.B. uchodzące za najlepszą czeską grupę punkową. Jednakże ramy stylu okazują się za ciasne i zespół przekształca się w 1985 roku w Už Jsme Doma. Instrumentarium poszerza się o saksofon, skrzypce, marimbę i inne nierockowe narzędzia muzyczne. Siedmioosobowy skład pod kierownictwem Miroslava Wanka zaczyna produkować oryginalną muzykę opartą o doświadczenia punkowe. Kompozycje o rozbudowanej strukturze oraz skróty myślowe w tekstach. Pomimo, że w ostatnich dokonaniach grupy słychać, iż nie udaje jej się do końca uniknąć pewnych powtórzeń, muzyka nadal nie traci nic na sile przekazu.

Jadę w góry, a tam {już dawno zaplanowałem, że właśnie tam} wreszcie przeczytam Bujdę Lecha Chodackiego:}

Anex szczątkowy

2010-07-06T19:55:00.006+02:00

Dawno, dawno temu była łódzka grupa Anex... Grała trzy razy na Rockowisku w latach 1980-1982 - w pierwszej edycji wygrała Przegląd Łódzkich Grup Rockowych i wystąpiła u boku gwiazd. Gdy usłyszałem dwa instrumentalne utwory zespołu, na zawsze zapamiętałem nazwisko jego gitarzysty i trochę dziwiłem się, że Krzysztof Szmigiero potem był już raczej mistrzem drugiego planu (m.in. grywał z grupami Green Revolution, Lombard, Rendez Vous {w tym gitara w pierwszej wersji Anny}, Rezerwat, Subway).

W 1982 roku Anex wykonał muzykę w 8-minutowym dokumencie Karlino i chyba w tym samym roku nagrał w studiu przynajmniej

2 instrumentalne kompozycje
1. East Valencia Drive - nawet przez parę chwil w dolnych rejonach trójkowej listy przebojów
2. Refesesesferes - koszmarnej jakości 2 ścinki tego genialnego utworu
oraz 2 piosenki
3. Pożegnania lata
4. Bzdura

Na Rockowisku'82 Anex zagrał w składzie: Krzysztof Szmigiero - g, Mirosław Drożdżowski - voc, Jerzy Michalak - g, Notor - bg, Wojciech Konicki - dr

Bardzo interesujące informacje przekazał Mirosław Drożdżowski:

Niestety nie posiadam tych 3-ech pozostałych nagrań studyjnych. Miałem je gdy zostałem zaangażowany w 1982 roku do Anexu na wokal. Niestety, żałuję nie mam ich. Wiem, że były one nagrane w studio nagraniowym Radia Opole. Ja w tych nagraniach nie brałem udziału. W 1982 roku we wrześniu Anex zaproponował mi zajęcie miejsca poprzedniego wokalisty (którego nazwiska niestety też nie pamiętam).Szkoda także, że nie mam ścieżki dźwiękowej z koncertu z ROCKOWISKA 1982. W poprzednim roku czy dwa lata temu red. Jerzy Kijo prezentował cyklicznie na antenie Radia Łódź zespoły łódzkie i nie tylko, które występowały w różnych edycjach Rockowiska. Audycja nazywała się chyba "Z archiwum łódzkiego rocka". Natrafiłem wtedy na tę audycję jadąc samochodem. Słuchałem wtedy po latach ANEXU z koncertu z Rockowiska 1982 z moim wokalem. Nie były to jakościowo za dobre nagrania, ale zawsze jakaś pamiątka. Może udałoby się zdobyć z Radia Łódź te nagrania? Jeśli chodzi o ten trudny tytuł, to brzmiał on Refesesesferes. Ja w 2004 roku zmieniłem ten wyraz na Miresesesesferes, nadając tym wyrazem tytuł zbioru nutowego z moimi autorskimi kompozycjami na gitarę klasyczną.
Jeśliby Pana interesowały inne zespoły rockowe czy bluesowe działające w pierwszej połowie lat 90-tych, to proszę wejść na You Tube lub na Wrzutę, wpisując moje nazwisko - Mirosław Drożdżowski.Znajdzie Pan tam nagrania zespołów MROWISKO (zespół założony przez byłego gitarzystę Rezerwatu Wiktora Daraszkiewicza, grał w tym zespole także Wojtek Konicki z Anexu, czy zespołu LUZ BLUZ, w którym grał także Krzysztof Szmigiero z Anexu. W obu zespołach ja także śpiewałem. Oczywiście nagrania są w różnym stanie, niektóre ze studia, niektóre z prób. [...]
Pozdrawiam i dzięki za zainteresowanie historią polskiego (łódzkiego) rocka.
Mirosław Drożdżowski

Kodex wczesny i schyłkowy

2010-06-30T10:22:00.006+02:00

Dokładnie rok temu był tu post o mysłowickiej grupie Kodex i dwa świetne utwory. Tymczasem docent Gugiel wraz z muzykiem z pierwszego składu śląskiego bandu nieoczekiwanie zapodaje zestaw wczesnych kawałków oraz 4 z ostatniej sesji. Nie wszystko i nie najlepszej jakości, szkoda, ale i tak cieszy, że w ogóle jest.

1. Intro
2. Smutny blues
3. Blues
4. Blues o drodze
5. Na karuzeli życia
6. Nad mym miastem
7. Dość
8. Po trzeciej stronie moich drzwi
9. Dziwna pogoda
10. Taniec

Pogodno radiowe live

2010-06-29T16:34:00.005+02:00

Ostatnio próbowałem zrozumieć tegoroczną płytę Pogodna. Sztuka ta {jeszcze?} mi się nie udała, ale przy okazji posłuchałem sobie wielu wcześniejszych nagrań grupy z rewelacyjnymi Sejtenik Miuzik & Romantik Loff oraz Pogodno Gra Fochmanna: Hajle Silesia na czele. W związku z ukazaniem się tego drugiego albumu w 2002 roku zespół zagrał w Trójce - dużo słów (wywiad) i sześć utworów w znakomitych wersjach – Pani w obuwniczym, Elvis, Pedofeel, Narkotyki, 3 chłopców, Orkiestra.
Natomiast sześć lat później grupa wystąpiła na scenie Hard Rock Cafe w koncercie Antyradia - dużo słów (z wiekiem troszkę popadli w gadulstwo) i dużo muzyki, choć nie zawsze dokończonej i takiej troszkę już bardziej wakacyjnej. W kategorii covery tym razem Republika, Lenny Kravitz i Och, Karol między innymi...

foto z HRC - Qbalon

Weird Nightmare: Meditations on Mingus

2010-05-18T10:44:00.008+02:00

Weird Nightmare: Meditations on Mingus

1992

* * * * 1/2 *

Mingus nie robił niczego połowicznie. Jeśli miał zamiar się zbłaźnić, miał zamiar zrobić to lepiej niż ktokolwiek przed nim. Mingus nazywał siebie Baronem, ale to mi nie przeszkadzało. Mingus mógł być szalony, ale także wyprzedzał swój czas. Był jednym z największych basistów wszech czasów. Był nieco komiczny, nieco małostkowy, dość zakompleksiony, i nagle pewnego dnia zaczął grać tę swoją dziwną muzykę.

Tak o Mingusie pisał Miles Davis.
W 1992 roku w hołdzie Charlesowi Mingusowi zagrali między innymi Greg Cohen, Leonard Cohen, Elvis Costello, Bill Frisell, Diamanda Galás, Vernon Reid, Marc Ribot, Keith Richards, Robbie Robertson, Henry Rollins, Charlie Watts i Hal Willner, który wyprodukował te intrygujące interpretacje.

Operating Conditions Orchestra

2010-05-13T19:11:00.004+02:00

Oprócz Zoilusa TegesNara zamieścił również inne filmy z tego okresu. Jest też trochę o szczecińskiej grupie Operating Conditions, wczesnym etapie jej działalności - dwa i pół {nagrodzonego, galowego oraz trochę na bis} wykonu na debiutach opolskich oraz kilka minut programu Promocje’87:

Piosenka Zostań nie ukazała się na jedynej płycie grupy - wydanej dwa lata później już pod szyldem Operating Conditions Orchestra - na której śpiewała znana z Debiutów’87 Longina Saracka {na tubie także można zobaczyć, ale z kilometrowym asynchronem} oraz znany ze współpracy z wieloma, wieloma wykonawcami (m.in. Breakout, Trubadurzy, grupa Band z Kozakiewiczem, Bruślikiem i Morawskim w składzie, Kasa Chorych, Recydywa Blues Band, After Blues, Jarosław Śmietana, Zbigniew Lewandowski) Jan Izba Izbiński.

Wyjątkowo trzeszcząca płyta zawiera parę fajnych pomysłów muzycznych i aranżacyjnych, częściej jednak ociera się o banał. I to w ramach poszczególnych kompozycji - OCO np. dobrze zaczyna, by nagle wszystko popsuć jakąś dziwną woltą. Osobna sprawa to nierówny wokal i nieco infantylne teksty...

Michał Zduniak dr

Piotr Jaźwiński dr A1

Piotr Krawczyk b

Robert Kalicki kbds, komp A3

Andrzej Malcherek g, arr A4, B2, komp A4, B2

Robert Jarzębski g A3, B4

Jacek Skrzypczak as, voc A5, arr A1, A5, B4, komp A1, A5, B3

Marek Kazana bs, as, arr A2, B1, B4, komp A2, B1, B4, B5

Janusz Brych ts

Andrzej Brych tp

Lech Grochala perc

Longina Saracka voc

Jan Izbiński voc A3, B5

Wojciech Konikiewicz kbds, p, arr A3, B5, komp A3

Zoilus – Wielki festiwal

2010-05-13T17:59:00.002+02:00

O, znowu Zoilus. Natknąłem się właśnie na premierowy materiał ze starej taśmy - występ grupy podczas opolskiego koncertu debiutów’87:

Homicidal Suicidal

2010-05-06T12:28:00.002+02:00

Pamiątka ze starej dobrej cytrynki:

Randka dla szukających inspiracji

2010-05-06T12:07:00.003+02:00

W dzisiejszej randce po jednej stronie parawanu znajduje się poszukujący inspiracji Sam Obójca! - krzyczał prowadzący Dromalec. - A po drugiej, tamtej, trzech nieżyjących muzyków: Frank, Elvis i Kurt!!! Samie, czego lubisz słuchać i co grasz?
- Lubię jazz i inne piosenki. Bardziej właściwie piosenki gitarowe.
- To fajno! A zateeem prezentacja naszych trzech inspiratorów!!!
Namber Łan - Frank! Jakie informacje przekażesz nam o sobie i swojej muzie?
Frank zaciągnął się papierosem i grając pokrętne solo gitarowe mówił:
- Informacje? Informacja nie jest wiedzą. Wiedza nie jest mądrością. Mądrość nie jest prawdą. Prawda nie jest pięknem. Piękno nie jest miłością. Miłość nie jest muzyką. Muzyka jest najlepsza... Ale co to jest muzyka? Wszystko może być muzyką, ale nie jest nią, dopóki ktoś nie postanowi, że to czy tamto jest muzyką, a publiczność nie zacznie tego postrzegać jako muzykę. Do większości ludzi nie trafia tego rodzaju abstrakcja. Mówią „daj mi melodię”.
- Daj mi melooodię! To ładne - ucieszył się Dromalec. - A co ma do powiedzenia Elvis?
Elvis, podpierając się wiązanką (przebojów oczywiście), okazał się ekspertem w dziedzinie farmakologii, a prezentację zakończył słowami:
- Zabiegałem przez lata o to, żeby siedzący tu obok Frank - oj, Frank, strasznie dużo palisz - żeby komponował dla mnie hity. Był w stanie produkować 20-30 przebojów rocznie, a wolał nagrywać jakieś kurde pokręcone rzeczy.
To przez jego nieugięcie studiowałem farmakologię. To nie przez żadną tam, mówię wam, Priscillę - królową pustostaników!
- Pozdrawiamy królooową! - wrzasnął gospodarz programu.
- A ty, Kurt, co tak cicho siedzisz?
Kurt spojrzał mętnym wzrokiem i smętnie zaczął:
- Życie jest do dupy. Wszyscy są do dupy. Co tam dużo gadać. Zresztą kazde słowo przypomina mi jakąś piosenkę, którą kiedyś tam napisałem. Sam, mogę ci teraz zaśpiewać, jak jest mi źle.
- Dzięki, Kurt! Prawie przeżyłem nirwanę.
- Ja też - powiedział Kurt.
- No i Sam, powiedz sam. Sam powiedz, Sam. Jaki jest twój wybór? - Dromalec docierał do mety.
- Zacznę od Franka - podrapał się po potylicy Sam Obójca. - Przyznam się, że cię nie rozumiem. Ktoś kto nie daje melodii, nie daje muzyki. I tak dalej. Dalej Elvis... Elvis, cienki nie jesteś. Stylowo za mocny na mnie. Masz, bracie, wokal! Wybieram Kurta! On mi puści swoje smuty, ja mu swoje i będziemy się pewnie wspólnie zachwycać...
- Kuuuul! Jestem zachwycony - Dromalec zaklasnął w dłonie i podskoczył.

P.S. Frank Z., Elvis P., Kurt C. oraz Etgar K. - dzięki za inspirację i wybór wariantu.

Fetch

2010-05-06T10:31:00.004+02:00

Maj, randki itp. przyjemności. Przypomina mi się stary rysunek czeskiego lub słowackiego (a może węgierskiego lub rosyjskiego?) satyryka: w parku, pośród wszechobecnych poprzytualnych par, siedzi koleś na ławce i mówi Fak, każdy z kimś chodzi, tylko ja jestem żonaty...
Tak więc maj, randki itp. Niech laureat trzech nagród (Festróia, Melbourne, New Haven), nominowany w Cannes w kategorii krótkiego metrażu australijski film z 1998 r. Aport Lynn-Maree Danzey, będzie przestrogą dla randkowiczów...

Choirs of the Eye

2010-04-28T19:06:00.011+02:00

Kayo Dot
Choirs

of the Eye
2003

* * * * 5

Z cyklu muzyka do cięcia... Z kilku longów tej grupy zdecydowanie najbardziej przypadł mi do gustu ten właśnie - urozmaicony debiutancki.

Jak pisze Yer (dzięki wielkie także za Tartar Lamb):
W poczynaniach Maudlin Of The Well istnieje luka w latach 2003-2008. Ale lider zespołu Toby Driver nie spoczął na laurach, tylko wzorem ambitnych twórców zajął się tworzeniem innych projektów. Grupa świetnych muzyków z prześliczną japońską skrzypaczką Mią Matsumiyą na czele utworzyła KAYO DOT. Bardzo mi ta muzyka odpowiada (nieco łagodniejsza wersja Sleepytime Gorilla Muzeum) i z przyjemnością daję jej posłuchać innym melomanom. Nie jest to melodyka i rytm, przynajmniej nie głównie, za to dużo w niej emocji i poszukiwań. Późna noc, słuchawki na uszy... Kto jest otwarty na niezwyczajne dźwięki, znajdzie tu sporo wrażeń. TARTAR LAMB to inny projekt nagrany tylko w duecie Toby Driver i Mia Matsumiya. W klimacie nie odbiega od Kayo Dot, ale jest bardziej osobiste...

Toby Driver - vocals, guitar, cello, double bass, bells, synthesizer, tuba
Mia Matsumiya - violin, viola
Greg Massi - vocals, electric guitar
Nicholas Cage - vocals, bass guitar
Sam Gutterman - vocals, drums, percussion
Terran Olson - flute, clarinet, alto saxophone, grand piano, Hammond organ, Rhodes piano
Sam Minnich - French horn
Benjie Messer - trombone
Todd Neece - recitation
Alex Lanni - electric guitar
Adam Sibley - trumpet

Sixty Metonymies

2010-04-14T23:18:00.007+02:00

Tartar Lamb
Sixty Metonymies
2007

Toby Driver - composition, electric guitar

Mia Matsumiya - violin

Gruz 200

2010-04-08T23:57:00.003+02:00

Gruz 200
Aleksiej Bałabanow
RUS 2007

* * * * 1/3 *

Aleksiej powiedział, że im szybciej nas pan Bóg zabiera do siebie, tym mniej mamy okazji do grzeszenia.

Zdecydowanie bardziej wolę tytuł oryginalny filmu; lepszy od polskiego Ładunku 200 jest także angielski, bo Cargo kojarzy się przecież z Fargo, z którym to otoczony atmosferą skandalu i wyklęty w Rosji film Aleksieja Bałabanowa jest porównywany.

ZSRR, nieprzypadkowo rok 1984. Szara rzeczywistość wielkiego kraju, do którego w trumnach wracają polegli w Afganistanie żołnierze. Są jednak rzeczy daleko bardziej ponure i przerażające w tym thrillerze. Odrażającym, brudnym i złym... ale bardzo dobrym.

Мегаклип на песню Smiling Like A Killer великой группы Motörhead, специально для рекламной кампании фильма Алексея Балабанова "Груз 200". Автор Егор Детуш

No Mail

2010-04-03T00:10:00.009+02:00

Australijczycy Kenn i Simon MacRae

w 2006 nakręcili kilkuminutowy No Mail, którym - niczym Bracia Koala - pomagają.
Wierzyć w człowieka.
Radosnych świąt!

http://www.orangewhipfilms.com/directors/simon-macrae/play-film/No_Mail.mov

Może jeszcze będzie na Ale Kino!

Milcząca gwiazda

2010-03-26T23:19:00.005+01:00

Der Schweigende Stern
Kurt Maetzig
D+PL 1960

* 2 * * *

Nie mogłem się oprzeć. Wschodnioniemiecko-polski film science fiction o locie na Wenus (wg Astronautów Stanisława Lema) wywala w kosmos:

[#]

- A dlaczego nie chcieliście lecieć załogą wyłącznie radziecką? Przecież to wasza rakieta...
Po kilku sekundach ciszy radziecki dowódca spokojnie wyjaśnia głosem dobrego taty.
- Lądowanie na Wenus nie może być sprawą tylko jednego narodu. My jesteśmy internacjonalistami. W atmosferze pokoju nie taimy naszych osiągnięć. Na przykład, nasza stacja na Księżycu, Luna 3 - nie stworzyliśmy tam żadnej militarnej bazy i dzisiaj pracują razem z nami naukowcy z całego świata.

[#]

Dobry Amerykanin mówi:
- Każdy człowiek ma w życiu swoją przygodę. Waszą przygodą była Hiroszima, jego przygodą jest lot na Wenus.

[#]

Dialog kosmonauty z astronautą:
- Jak pan myśli, czy na Wenus rośnie trawa?
- Hmm, mój syn zadaje podobne pytania.

[#]

Chińczyk {co za dubbing:} do Japonki:
- Sumiko, powinnaś wiedzieć, że wszystkie kobiety w Chinach, które pasjonują się nauką, to znaczy prawie wszystkie, cieszą się, że kontynuujesz jego dzieło i że lecisz razem z nami.

Undergrajdoł

2010-03-23T23:27:00.009+01:00

Stan d'Art
Undergrajdoł
1987

* * * 2/3 * *

Z cyklu Lubię trzask starej płyty
STAN d'ART

– polski zespół jazzowy powstały na przełomie 1984 i 1985 r. w Kielcach.

Jego działalność związana była z Kieleckim Klubem Jazzowym oraz z tamtejszym środowiskiem akademickim.
Nazwa zespołu nie odnosi się do często mylnego pojęcia dotyczącego programu bandu, jakoby głównym elementem programu są standardy jazzowe. Nazwa STAN d'ART odnosi się, czy też odzwierciedla raczej niejako stan sztuki, stan ducha.
Zespół w pierwszym składzie brał udział w lokalnych imprezach jazzowych, a także w imprezach o charakterze konkursowym i w 1985 r. w warszawskim konkursie „Dni Komedy” zdobył główną nagrodę Jury. Na początku 1986 r. basista Marek Majewski został zamieniony na gitarzystę Janusza „Yaninę” Iwańskiego, muzyka związanego z formacją Tie Break. W maju 1986 r. zespół zostaje zakwalifikowany do Międzynarodowego Konkursu Jazzowego „Jazz nad Odrą”, w którym zdobywa Grand Prix. Jedną z form tej nagrody była rejestracja materiału muzycznego na płycie LP - w lutym i marcu 1987 r. materiał ten powstał w studiu radiowym w Szczecinie. Gościnnie na płycie zagrał skrzypek Henryk Gembalski, który wspierał zespół swoim bogatym doświadczeniem i kilkakrotnie jeszcze brał udział w koncertach grupy. STAN d'ART dwukrotnie występuje na festiwalu „Jazz Jamboree” (1987 i 1988 r.). W tym czasie zespół dokonuje kolejnych nagrań studyjnych, a muzycy angażują się w produkcje innych formacji m.in. Young Power, Die Sichercheit, Tie Break, Violin Meeting. W dorocznej ankiecie czasopisma Jazz Forum, zespół oraz muzycy zostali wymienieni w czołówce nowych i obiecujących wykonawców. Jesienią 1988 r. zespół opuszczają Janusz Iwański, Dariusz Galon i Andrzej Chochół. W tej sytuacji Stan d'Art zawiesił działalność. Grupa sporadycznie występowała na imprezach jazzowych, a w jej składzie, oprócz sekcji rytmicznej związanej od początku z zespołem (Chochół, Dziarek, Zych), grywali muzycy z lokalnego środowiska lub artyści zaprzyjaźnieni z zespołem, m.in. Aleksander Korecki, Tomasz Butryn, Wojciech Tramowski i Marcin Ślusarczyk. Obecnie zespół po raz kolejny wznowił działalność, grając całkowicie nowy - oparty na współczesnych dokonaniach muzycznych - repertuar.

Tako rzecze Wikipedia...

Włodzimierz Kiniorski – sax., perc.
Dariusz Galon – viol., vioelectrum, perc.
Andrzej Chochół – guit.

Janusz Iwański – guit., voc., perc.
Marian Zych – bass guit.
Leszek Dziarek – drums, perc.

oraz gościnnie

Henryk Gembalski – viol.

Mimo trzasków znacznie lepiej się tej płyty słucha teraz niż kiedyś, choć nadal nieco nerwowo. Stronę A wypełniają rozdygotany Drygulec, szalony i z zajebistym „tekstem” BX-1 oraz Dzień następny - znakomita kompozycja Dziarka i Zycha - muzyków z sekcji rytmicznej. Na stronie B podobnie: najpierw pokręcone, połamane i pofikane dwa dynamiczne utworki o znamiennych tytułach Nowa siła i Freeton, a potem spokojniejsze (o ile można tak powiedzieć) Antypody - kompozycja Kiniorskiego, krewna Leili Tie Breaku. Po kolejnym przesłuchaniu płyty coś mi się wydaje, że powstała - niestety - o kilka lat za wcześnie...

♫

Wywiad z grupą - rok 2004.

In/Formation II

2010-02-07T00:48:00.004+01:00

Sławomir Kulpowicz
In/Formation II

1982

* * * 4 *

Sławomir Kulpowicz - piano
Witold Szczurek - bass
Czesław „Mały” Bartkowski - drums

Nagrano w Studio Programu III PR w Warszawie

Dziś kolejna smutna data - druga rocznica śmierci wspaniałego pianisty Sławomira Kulpowicza...
Słucham płyty - mojego zapoznania się z tym Artystą.
Słucham i czytam:

Wikipedia
Tłuczkiewicz: trudno wyobrazić sobie świat muzyki bez Kulpowicza
Radiowa Agencja Fonograficzna
Pomoc dla Sławka Kulpowicza
Esensja bloguje

I przypomina mi się tekst ze spektaklu Teatr jest kobietą (Barbara Dziekan & Sławomir Kulpowicz, teksty: Jorge Luis Borges, Thomas S. Elliot, Bohumil Hrabal, Richard B. Sheridan, Gertruda Stein, Dagny Ślepowrońska):

Patrzę w lustro, na moją twarz przewróconą na lewą stronę

...

Piotr „Pastor” Buldeski

2010-02-06T01:11:00.008+01:00

6 lutego 2005 r. po długiej walce z rakiem zmarł w Australii Piotr „Pastor” Buldeski - legenda polskiego folku, wykonawca i tłumacz piosenek Dylana, gitarzysta, basista i przede wszystkim wokalista. Grał w legendarnym hippisowskim zespole 74 Grupa Biednych, potem m.in. w Grupie Dominika, w trio Łotr (z Martyną Jakubowicz i Maćkiem Pietracho). Były też grupy Bumerang (prowadzony przez Janusza Popławskiego z Niebiesko-Czarnych, gdzie grali także m.in. Jan Pluta i Ryszard Sygitowicz), Horoskop, Pastor i Słońce, współpraca z Krzysztofem Jaryczewskim...
Była też grupa Pastor Gang, w której występowali również trzej przyszli członkowie OZ: Paweł Mścisławski (gb), Wojciech Pogorzelski (g) i Jarosław Szlagowski (dr).
To było właśnie w zasadzie jedyne moje spotkanie z muzyką Piotra Buldeskiego - retransmitowany w odcinkach przez TVP koncert Rock w Opolu’81, podczas którego czterech wykonawców zagrało po 4 kawałki. Obok już znanych mi Banku i Perfectu oraz dotąd chyba tylko ze słyszenia Kryzysu pojawił się w ogóle nieznany mi wcześniej zespół Pastora (zresztą potem słyszałem może jedynie 2 inne piosenki w radiu) - trzech młokosów i nieco starszy lider. Przyjęty dość chłodno Pastor Gang zagrał m.in. Nudę Zdrój oraz Po północy...

Po północy już nie będzie czego kryć
Po północy pora kochać się i pić
Sąsiad może się powiesić
Jeśli jeszcze nie śpi
Może walić w nasze drzwi
Po północy pora kochać się i pić

Niestety, ciężko znaleźć nagrania, a i mało o Pastorze można poczytać... Ciekawe i osobiste wspomnienia znajdziecie na blogu, który tworzy Natenczas (stamtąd to superfoto, dzięki!).

♫

Grupa Dominika
Dominik Kuta (gitara, fortepian, wokal), Piotr Buldeski (gitara, wokal, ale chyba nie w poniższym nagraniu), Krzysztof Ciepliński (gitara, wiolonczela), Roman Kęszycki (gitara basowa) i Feliks Pankiewicz (perkusja)
w 1976 roku opracowała nowy program literacko-muzyczny

„Z krzyku zrodziło się życie”, oparty na kompozycjach D. Kuty, P. Buldeskiego i Andrzeja Korzyńskiego.

Utwór ze składanki Polskie Targi Estradowe Łódź 1975.

Na całość

2010-02-02T19:12:00.012+01:00

Green Revolution
Muzyka

do filmu

„Na całość”
1986

* * * 3/4 * *

Oto muzyka Wojtka Konikiewicza, która filmu nie uratowała - zresztą widziałem go tak dawno temu, że nie pamiętam, czy było jej w obrazie dużo... Teraz, po latach, naprawdę nieźle broni się sama.

Na całość Franciszka Trzeciaka był delikatnie mówiąc cienki i schematyczny, a reżyser nakręcił po nim jeszcze 3 filmy telewizyjne i od 20 lat spełnia się tylko jako aktor. Znany jest też z kontrowersyjnych wypowiedzi - przy okazji Zabij mnie, glino krytykował Bogusława L. - {muszę znaleźć dokładny cytat} Niech mi Linda nie jedzie kiepskim Bogartem czy amerykańskim gangsterem. Przecież w Polsce żyjemy, kryminał powinien być nasz - krajowy.

I chyba nie cenzura, nie podejrzewam, sprawiła że w napisach tego krajowego kryminału pojawiła się błędna informacja, jakoby wykonawcą muzyki był zespół Free Cooperation..............

Wojtek Konikiewicz - p, synth

Marek Kazana - b sax, cl

Marcin Pospieszalski - b

Mateusz Pospieszalski - alt sax

Andrzej Przybielski - tp, flh

Jorgos Skolias - voc

Michał Zduniak - dr

oraz gościnnie:

Wojciech Czajkowski - b

Bronisław Duży - tb

Aleksander Korecki - alt sax, s sax, fl

Krzysztof Szmigiero - g

Mariusz Stopnicki - tp

Studio PRiTV w Szczecinie, 11-16.01.1986

Ktokolwiek słyszał, ktokolwiek zna...

2010-01-29T15:33:00.005+01:00

W cyklu KSKZ utworek, który opatrzyłem kryptonimem

Szkocki taniec wirowy

- nagrałem go około 90. roku, chyba jakoś świeżo po lekturze Przemian Harry’ego Mathewsa, z których to hasło zaczerpnąłem. Może znacie tę kompozycję?

4 Times Sound Razing

2010-01-28T19:39:00.001+01:00

Silberbart
4 Times

Sound Razing
1971

* * * 4 *

Silberbart to niemieckie trio, a jak to w tryju bywa - każdy ma pełne ręce roboty. Muzyka określana jako kraut, progressive i hard rock wrze aż miło i gdyby w telegraficznym skrócie napisać o czterech numerach, byłoby mniej więcej tak: muzycy dają czadu, odpływają, odjeżdżają i odlatują, bombardują, gubią temat i go znajdują... a potem znowu gubią... I ten „chory” wokal!

Hajo Teschner - guitar, vocals
Werner Klug - bass
Peter Behrens - drums, percussion

People No Names

2010-01-25T14:20:00.001+01:00

Kalevala
People

No Names
1972

* * * * 1/3 *

Album fińskiej grupy Kalevala zaczyna się dosyć topornie, przyciężko, lecz po ponad 5 minutach pierwszego utworu kwadratowe i archaiczne granie odchodzi na szczęście na bok. Bardzo dobrze lub co najmniej dobrze jest już do końca, a muzycy kapitalnie poruszają się po Zappynawii - posłuchajcie choćby 3. Waves, 5. My Friend czy też 7. Escape From the Storm - w tym ostatnim nogi same zaczynają gonić rytm.

Harri Saksala - vocals, mouth organ, accordion
Juha Salonen - bass
Markku Luukkanen - drums
Matti Kurkinen - guitar
gościnnie:
Olli Ahvenlahti - piano
Raimo Wallen - flute
Ile Kallio - acoustic guitar

Trzy lata póżniej grupa wydała płytę Boogie Jungle (bardziej country niż boogie, inny wokal) nawet do pięt niedorastającą poprzedniczce, no ale w składzie był już tylko Juha Salonen (tym razem zamiast fajnego basu gitara i klawisze) oraz gitarzysta Matti Kurkinen...

Pinski Zoo

2010-01-14T11:59:00.008+01:00

Pinski Zoo
with
Wojtek

Konikiewicz
Live in Warsaw
1985

* * 3/4 * * *

Dzięki Analogowej Uprzejmości mogłem ostatnio powrócić do płyty brytyjskiej formacji Pinski Zoo nagranej podczas Jazz Jamboree’85. Poprzednio słyszałem ją w drugiej połowie lat 80., teraz nasyciła mnie na kolejnych wiele lat. Nie jestem do niej do końca przekonany, podobnie jak wtedy, gdy oddawałem ją szwagrowi. Gdy Live in Warsaw chciałem teraz sobie odświeżyć, okazało się, że winyla podprowadził pewien wynajmujący mieszkanie cielebryta {tzn. bardziej o tym marzy, niż tym jest, choć w paru programach dla amatorów się już pojawił}. Nie sądzę jednak, by skusiła go zawartość muzyczna - zapewne po prostu zarobił na jakiejś aukcji...

Kryminał na bok, bo będzie zagadka, której pewnie nikt nie zechce rozwiązać ani napisać, że wie lub nie wie. Mianowicie: dwa utwory z powyższej płyty (być może w wersji studyjnej) okrasiły cykliczny program TV - pierwszy ze strony A Speak (ok. 1.') oraz Stefan at the Window (ok. 9.' strony B). Jaki to program?

Mechofer z paproci

2010-01-11T19:19:00.012+01:00

W pierwszej połowie lat 80. moim

nr. 1 na krajowej scenie muzycznej był Mech

i jego Zjednoczone Siły Natury...

♫

Taka fotka była w Panoramie. Pamiętam, że w tekście była mowa o wydanych singlach, planowanych longach i o nagranych dla PR3 około T R Z Y D Z I E S T U utworach studyjnych. Gdzie one są, jeśli w ogóle były i jeśli są?!!!

♫

Miałem kiedyś nagrywane grundigiem 2 koncerty – niespełna

45-minutowy koncert na rzecz powodzian w Kongresowej (II lub III 82) i dłuższy o pół godziny występ w Teatrze Na Woli (IV 82). Grali wtedy głównie wczesne utwory (w tym hardrockowo TV Super Star), był Kaskader i Tir, a Bluffmanię i Tasmanię reprezentowała chyba tylko Dzida. Właśnie jej fragment rozpoczynał oba koncerty, następnie płynnie przechodząc w Królewski poker. Jesienią Dzida łączyła się już z Bruderszaftem. Mniej więcej tak, jak w tym kakofonicznym amatorskim miksie.
Nie wiem, czemu to skasowałem?! Na pewno przyczyniły się do tego permanentne kłopoty z kasetami, może także wydawało mi się głupiemu, że jakość jest zła:{{ Nie było tak źle – jak się później okazało, całkiem fajnie na sprzęcie stereo było słychać jedyny ocalały fragment kończący koncert w teatrze...

♫

Nie pamiętam też, jak usunąłem z taśmy pierwszą wersję (starszą o kilka/naście dni) Kaskadera zbliżoną do tej, jaką grali na koncertach. Gitara była wyżej i ostrzej, i gdy usłyszałem singla, byłem nieco zadziwiony i zawiedziony, że gitara brzmi też ładnie, ale tylko plumka solówkę.

♫

Wpadła mi w ręce stara tracklista z koncertu z marca 83. Może zaciekawi fanów:
1. Tasmania • 2. Człowiek maszyna • 3. Piłem z diabłem bruderszaft • 4. Bluffmania • 5. Cztery ściany - mało miejsca • 6. Spokojnie - to minie • 7. Elektryczna kokieteria • 8. Romantic Blues • 9. Przemiana materii {instrumental z rozbudowanym solo Andrzeja Dylewskiego} • 10. I Won't Come Back To Alabama {bluesik ze śpiewającym Januszem Łakomcem} • 11. Dzida • 12 & 14. Jak to możliwe • 13. Tir.

♫

Nadciąga wielka burza
w zoo owce wiedzą jak się kryć
- taki tekst Popłochu dostawał cenzor przed koncertami, podczas których Mech śpiewał zomowce wiedzą jak nas bić.
Kiedyś Maciej Januszko zmienił tekst w Jak to możliwe, komentując na gorąco: ...pan Janek na mikserze je.

♫

Zmienione na koncertach były też większe partie tekstów...

Tira Robert Milewski zaczynał słowami:

Stop! - mówi zegar
Koniec, na finał już czas
Moment - mówi zegar
Jeszcze wam daję
I tylko już raz
Grajcie mi to, co bym
Zagrać wam kiedyś tak chciał

W Marszu live scenę wyparł statek:

Na wielkim niebie widzisz żagle
Chcesz płynąć niby ptak
Otwarte drzwi, więc wejdź na statek
Na nową podróż czas

Na wielkim domu widzisz napis
Omijasz go co dnia
Korowód jakichś dziwnych zdarzeń
Są ludzie obcy nam

Na wielkim niebie widzisz gwiazdy
Chcesz płynąć niby ptak
Zostaw już wszystkie swoje sprawy
Jeden jedyny raz

Tymon mówi

2009-12-31T11:18:00.005+01:00

Polski bigos

z wkładką

fragmenty artykułu Jacka Cieślaka

(„Rzeczpospolita”, 12-13 XII 2009)
autor zdjęcia: Piotr Wittman
źródło: Fotorzepa

Siedem lat temu, na początku „Idola”, opowiadał o Maćku Maleńczuku, który również ma undergroudowe korzenie, a jednak zdecydował się na medialną karierę. Historia brzmiała następująco: – Po koncercie w Tczewie polazłem na imprezę z Maćkiem, który chciał się pobratać. Powiedział mi prosto z mostu, że to bardzo źle, że sam dygam wzmacniacze i że wyglądam jak szmaciarz. A szmaciarzowi nikt nie da 10 tysięcy za koncert. Trzeba jakoś wyglądać. W ferworze pijatyki podarował mi kremowy garnitur za 3 tysiące złotych, sugerując, że warto by dokupić buty ze skóry węża. Ma chłopak gest, co by nie mówić. Garnitur do dzisiaj wisi w mojej szafie – czasem ubieram go do sesji zdjęciowych.
Ale butów za 2 tysiące nie dokupił.
A miał niejedną kuszącą propozycję. Wśród nich kontrakt na występy w kolejnej edycji „Idola” w 2002 r. Za mnóstwo kasy: 300 tysięcy! – Odmówiłem. Nie zależy mi na gnojeniu nieopierzonych biedaków z prowincji. Teraz to jest w mediach popularne – trzeba być wyrazistym, podkręcać, kreować lub niszczyć. Nazywa się to „podpierdolka”. A ja na mój wizerunek pracowałem 20 lat. Owszem, jest ostry, nieraz skandalizujący. Ale jeśli mówię coś dobitnego, robię to w konkretnym celu. Nie mówię „fuck you, teachers”, żeby zemścić się na jakiejś konkretnej grupie. To dziecinne. Mój tzw. niezależny image to po prostu kwestia twardego karku, nienawykłego do schylania się po cudzego loda. Nie sprzedam się za 300 tysięcy ani za 5 milionów dolarów. Nie jestem aniołem, robię niekiedy całkiem proste i głupie błędy. Ale bliżej mi duchowo do Joe Strummera z The Clash niż do Lady Gagi. Wolę kilka tysięcy złotych miesięcznie za moje klubowe koncerty.

Najnowszy album Tymona nazywa się „Bigos Heart”. Muzyka brzmi lekko, wakacyjnie, po beatlesowsku. Ale teksty nie tchną optymizmem. „Goodbye” jest o rozstaniu, „Love don’t Last” – o tym, że uczucie nie trwa wiecznie. – Leżałem na wznak, powalony kolejnym życiowym ciosem. Nie chciało mi się, a może nie miałem siły, szukać nowych kosmicznych rozwiązań muzycznych. Uwielbiam rock and rolla – jest jak haiku popkultury. Pozornie prosta i niska forma, ale można w niej zawrzeć całe życie, jego wzloty i upadki, krwistość i duchowość, całą esencję. Udowodnili to najwięksi – Woodie Guthrie, Bob Dylan, John Lennon, Leonard Cohen, Joe Strummer, Nick Cave. Dlatego studiuję rockową formę, ciągle inspiruję się jej prostotą.
Tytułowy bigos znakomicie wyraża zarówno barwność, jak i chaos polskiego życia. – Niestety, tak się niefortunnie złożyło, że staropolski bigos pomieszał się z „Polskim gównem”.

Polska się zmienia, ale nasza rzeczywistość wciąż przypomina bigos. – Młodzież mówi po angielsku, ma paszporty, podróżuje po świecie. Jednak połowa narodu to ludzie starsi, którzy zostali na zawsze przygnieceni przez komunę. Noszą komunistyczny stygmat, jego smętne piętno. Oni nie pójdą na „Dom zły“ – bo nie chcą pamiętać, bo wydaje im się, że było znacznie lepiej. Tymczasem w parlamencie widzę polityków, którzy nie chcą odejść. Sferą publiczną dalej rządzą kacykowie, zgodnie z zasadą: „więcej do prywatnej kieszeni, a mniej dla Polski”. Kosa mi się w kieszeni otwiera, że tak powiem po gitowsku.
Gdańsk, z którego pochodzi Tymon, kolebka „Solidarności”, nie zyskał wiele przed dwie dekady. – Wraz z innymi artystami zostałem zaproszony przez prezydenta Gdańska Piotra Adamowicza na debatę miejską. Ale kiedy zaczęliśmy mówić, co się nam nie podoba, a co wręcz przeraża, prezydent złapał się za głowę i powiedział, że już nie ma czasu i musi iść do dentysty. Wszyscy politycy żyją PR-em, autopromocją. To, co do niej nie pasuje jest pomijane, bo może zaszkodzić dobrym notowaniom. A w moim mieście przez lata nic się nie działo. Marzenia o rozwoju Gdańska się nie zrealizowały. Gdańsk, miasto o potencjale niemieckiego Hamburga, stał się poligonem straconych szans. Trójmiasto to morze, plaża, hektary lasu i miliony kilodżuli potencjału ludzkiego. Wszystko tylko w połowie wykorzystane. Dopiero ostatnio Trójmiasto dostało 4 mld zł na budowę drugiej obwodnicy i industrialne renowacje związane z Euro 2012. Wreszcie coś drgnęło.
Ciekaw jestem, co po dwóch latach rządów myśli o Donaldzie Tusku. – Głosowałem na Tuska. Kibicowałem mu. To mój starszy kolega. Znamy się i cenimy, jesteśmy na ty. Przychodził na koncerty Miłości. Zapamiętałem go jako skromnego faceta z jajami i poczuciem humoru. Zapraszał nas na mecze z drużyną, w której grały dzieciaki z rodzin patologicznych.
Pytam, jak wytłumaczyć bezczynność premiera.
– Z mojej perspektywy wygląda to tak: Donald wierzył w to, co robi i dla dobra ogółu założył maskę premiera, która jest częścią stroju lorda Vadera. Ciężko się przez nią oddycha. Ale wciąż wierzę, że Donald to szlachetny Anakin. Otoczony przez bandę cwaniaków. Niestety, polityka to dokumentny syf. Czy ktoś, kto się nią zajął, pozostał czysty? Może Mazowiecki, może Kuroń, bo się na czas wycofał. Nawet Adam Michnik, którego uważam za wyjątkowo fajnego gościa, straszliwie poślizgnął się na politycznym bananie. Z Rywinem.

Przed kilku laty głośny był związek Tymona z córką Roberta Brylewskiego Sarą. Kiedy się poznali, miała kilkanaście lat. To dobra perspektywa do oceny Romana Polańskiego.
– Moja sytuacja była inna. Zakochałem się w dziewczynie, która już mnie kochała. Przeżyliśmy razem osiem lat. To nie był casus pedofilski. Jeśli chodzi o Romana Polańskiego... Bardzo go szanuję, to jest geniusz filmowy. Większy od Wajdy i Kieślowskiego, Skolimowskiego i Munka. On jeden dał sobie radę na świecie. Bo jego twórczość jest uniwersalna, zrozumiała dla każdego. Wiadomo, że niektórzy powiedzą – no tak, przecież Polański to Żyd. Ch... w dupę takim Polakom. Jeśli masz talent i odwagę, po prostu jedź do Hollywoodu. Jeśli będziesz lepszy od Żydów, na pewno cię zauważą. Wracając do sprawy Polańskiego – skoro ofiara mu wybaczyła, ciąganie go po sądach po tylu latach nie ma sensu.

Rozmowa schodzi na temat środowiska muzycznego. Tymon nigdy się nie krygował, oceniając branżę.
O Kulcie, który bywa traktowany jak święta krowa, powiedział: – Dzielę grupę Kult na Staszewskiego i grupę działkowiczów smażących kiełbasy na grillu. Ich muzyka to miejski rock grany przez Kapelę Czerniakowską. Zawsze wolałem Kazika solo. Doceniam go.

– Cieszę się, że Chylińska przeszła na stronę muzycznego chłamu. Mam kolejny temat. Oczywiście jest problemem to, że ktoś zarabia kasę i zmienia życiową opcję. Tymczasem Agnieszka nazywa dyskotekową płytę „Modern Rocking”. Komu ściemnia??? Gdyby dała tytuł „Modern Earning”, nie musiałaby nic tłumaczyć. Wszystko byłoby jasne. Od początku była dla mnie pacynką w rękach szołbizjan. Współpracowała z trzema zgredami z Kombi. Potem zaczęła grać pod nazwą „Chylińska“, ale zdołowała się, że na rockowe granie przychodzi 150 osób. No to nagrała: „Modern Rocking”.
Zastanawiamy się, czy muzycy muszą wchodzić w medialne bagno, występować w takich programach jak „Idol”, „Mam talent”, „Taniec z gwiazdami”, „Taniec na lodzie”, „Jak oni śpiewają”, żeby utrzymać się w show-biznesie. – Owszem, też chadzam do Wojewódzkiego. Pytają mnie, po co? Bo nie ma w Polsce mediów alternatywnych typu „Lampa i Iskra Boża”. Muszę gdzieś zareklamować mój musical, bo szukam pieniędzy na produkcję. Ale to, że się gdzieś pokażę, nie oznacza jeszcze, iż zmieniam muzyczną konwencję.

Kolory

2009-12-22T12:17:00.008+01:00

Tie Break

Jorgos Skolias
Poezje

Ks. Jana

Twardow-

skiego
1995

* * * * 1/2 *

Spaść na zbitą głowę w noc ciemną - wreszcie wiem, jak po polsku brzmi ayoayoyoaczeke:}}

Zacną i adekwatną do świątecznego tygodnia płytę znalazłem gdzieś kiedyś w sieci (nie jestem pewien, ale podziękowania należą się chyba niezawodnemu Ziorro!). Można się przy niej zadumać i zawiesić, a bombki same się przy niej wieszają:} Pomysł na album powstał po realizacji programu telewizyjnego Jorgos Skolias - kolory cz.1, cz.2, do którego wokalista zaprosił legendarną grupę.

Tie Break

Zbigniew Uhuru Brysiak – instrumenty perkusyjne
Antoni Gralak - trąbka, śpiew, tuba, instrumenty klawiszowe, gitara basowa, instrumenty perkusyjne
Janusz Iwański - gitara, śpiew, sitar, cytra, instrumenty perkusyjne
Mateusz Pospieszalski - saksofon, śpiew, clb, piano fendera, instrumenty klawiszowe, instrumenty perkusyjne
Marcin Pospieszalski - bas, gb violin, voc, piano fendera, gitara, instrumenty perkusyjne
Amadeusz Majerczyk - perkusja, instrumenty perkusyjne
&
Jorgos Skolias - śpiew
Bronisław Duży - puzon
Locko Richter - Hammond
Lidia Pospieszalska - śpiew
chór:
Zuzia i Kasia Iwańskie
Lidia i Iza Pospieszalskie
Cecylia i Maria Gralak
Nikodem, Marek, Mikołaj i Łukasz Pospieszalscy

Życzę Wam i sobie,
byśmy wszyscy mieli czas,
na to,

by wszystko
[to, co chcemy]
zobaczyć,
usłyszeć
i przeczytać.

Warszawa, Kraków, Łódź, Wrocław, Poznań, Olsztyn, Gdańsk, Katowice, Bydgoszcz, Lublin, Jasło, Szczecin, Gdynia, Toruń, London, Kielce, Elbląg, Malbork, Stockholm, Polska, Stalowa Wola, Mysłowice, Lubin, Skierniewice, Pruszków, United States, Bielsko-Biała, Hellerup, Legnica, Śrem, Białystok, Rzeszów, Piaseczno, Palm Harbor, Radom, Gliwice, Mountain View, Jelenia Góra, Łomża, Zielona Góra, Edinburgh i inne:

dziękuję za obecność
i pozdrawiam!

Czułe miejsca

2009-12-17T11:50:00.017+01:00

Czułe miejsca

Piotr Andrejew
PL 1980

* * * 3/4 * *

Czułe miejsca Piotra Andrejewa to film, po którym bolą mnie zęby czasu – oglądam go średnio co 10 lat i z coraz mniejszym entuzjazmem. Cóż, niemłodość... Zresztą podczas ostatniej emisji koncentrowałem się bardziej na ścieżce dźwiękowej – kompozycjach Lecha Brańskiego (świetna muzyka do Klinczu, Doliny szczęścia i Roślin trujących oraz do paru innych filmów; niestety od prawie 20 lat zajmuje się tylko dźwiękiem) wykonywanych przez Sun Ship i muzyce elektronicznej Eugeniusza Rudnika.

Jakość tych fragmentów mocno historyczno-poznawcza.
Przydałby się 13-13.

Foto ze strony reżysera

Sześć dwójek i kapelusz, czyli seriale

2009-12-07T15:31:00.006+01:00

••• Miało być sześć piątek, a będzie sześć dwójek.
Moja żona zachorowała na Doktora House’a stosunkowo późno, ale nad wyraz nieuleczalnie. W ekspresowym tempie zaczęła nadrabiać zaległości i pierwszy sezon ukończyła chyba w dwa dni. Również próbowałem oglądać, ale po paru odcinkach przestałem nadążać i odpadłem... Potem moje spotkania z doktorem w zasadzie sprowadzały się do programowania odcinków 3 i 4 serii, które nadawane były w porze pracy.
Okazało się, że doktor Faust vel Haust ma w sobie rzeczywiście coś demonicznego - proszę zobaczyć, w jakim momencie maluba zakończyła pewnego razu paroodcinkowy seans {nieświadoma, jaki jest stan licznika}:

••• Uff, Naznaczony dotarł do kresu swych odcinków - nierównych sobie, przez co cały serial zasługuje na notę co najwyżej średnią. Niekiedy brakowało dramaturgii, częściej logiki, a śmiertelna powaga i groza trochę nużyły i śmieszyły. Najlepszy z widzianych przeze mnie odcinków to ten z zakopanym Robertem Więckiewiczem - lekkość, czarny humor i przymrużone oko. Najgłupsza zaś wpadka miała miejsce w odcinku z Marcinem Dorocińskim {o innym serialu z tym aktorem warto kiedy indziej...}, „autorem” zdjęcia roku, które ukradł pozostawionemu na śmierć szwagrowi. Tyle że ranny osuwa się na ziemię razem ze swoim aparatem, a Dorociński uciekając przed serbskim pościgiem, zabiera mu jedynie spluwę...

Co do postaci Nieznajomego - w grafice wyguglałem poniższą fotografię Arkadiusza Bazaka i gdy spojrzałem na miniaturkę, to myślałem, że pochodzi właśnie z planu Naznaczonego. Ale nie, to z Beniamiszka (1975). Ktoś antycypował?

Ze dwie dekady temu słyszałem anegdotkę według znanego schematu: szemrany facet gdzieś spotyka Bazaka i mówi: My to się chyba znamy, czekaj, czekaj, już wiem... siedzieliśmy razem w pierdlu!

Ktokolwiek widział, ktokolwiek ma...

2009-12-06T00:51:00.028+01:00

Budzenie Mikołaja:

ANEX - East Valencia Drive, Refesesesferes; była również taka balladka śpiewana Pożegnania lata oraz piosenka Bzdura

RENDEZ VOUS - Biała mgła

Biała mgła, biały ja

W białej mgle całe dnie

Gonię cię całe dnie

W białej mgle, w białej mgle

Biała mgła

W białej mgle

Ja chcę ciebie brać!

i inne z początkowego okresu

DEEF - Ludzie bez wyrazu {no, tam się działo!}

FATUM - ten inny Fatum i kawałek Idź dalej, w tekście było Hej przyjacielu, który idziesz drogą swą, a muzycznie przypominało Quactors And Bureaucats - 4. na If I Were Brittania... Budgie

HAND MADE Marcina Samby Otrębskiego - Syntetyczne zmory

APOGEUM wczesny, choć już - dzięki blogowi Piotra K. - nie wszystko:}}}

STALOWY BAGAŻ wczesny

OZZY - utwory z sesji z Lesławem Kotem

KODEX - prawie wszystko

LSD - wszystko

ZOILUS - trochę tego też brakuje

NEW - z Pabianic (grali w nim Kacper i Olej z późniejszego Proletaryatu); puszczali ze 3 kawałki z Jarocina, a w jednym było:

Gasząc zapałkę

Ujrzałem blask miliona gwiazd

Po jedną dla ciebie polecieć chcę

Hen, w otchłani dal

PARADOKS z tego samego miejsca, a może z Pop Session? Najsłynniejszy był Ptak bezdomny, a były chyba jeszcze trzy {tytuły umowne}: Znowu w podróży {drogi pełne są niebezpieczeństw, no ale przecież dla takich jak ty, nic nie jest straszne}, Przyszła kolej na ciebie i Tak mały był

BANK 1984, m.in. Sidła {wszędzie można jak pies dojść po śladach, tylko trzeba na sidła wciąż uważać}

JEEP w hardrockowym wcieleniu - zdaje się u Marka Gaszyńskiego można było usłyszeć kilka nagrań live, m.in. 40 stopni Fahrenheita

SAGITTARIUS

SVORA

ARBITER ELEGANTARIUM

ARGUS

BEZ SZEFA

LABORATORIUM lub część jego muzyków w koncertowym (1987 może) utworze coverze Venus - z zabawnym tekstem, w refrenie mniej więcej: Myj gary! Do kuchni myć gary / Jeśli zaraz nie umyjesz - nie przeżyjesz

SAVANA - Nie pozwalam

MECH - Flesz (nigdy go nie słyszałem, czytałem tylko, że jest)
Było też co najmniej jedno solowe nagranie Maćka Januszki... Fakir?

Aya RL ••• Opole 89

2009-12-06T00:19:00.001+01:00

Zapowiadając piosenkę o twarzy, Paweł Kukiz mówi parę słów o rodzinnym Niemodlinie, a potem śpiewa bo ja nie modlę się wcale co dnia - bardzo ładne skojarzenie. Szkoda, że nie ma tego nagrania na żadnym wydawnictwie... Dlatego też Moja twarz pojawia się tu osobno i razem z innymi podczas przypomnianego przez Kulturę występu Aya RL w Opolu:

1. Skóra
2. Moja twarz
3. Ten człowiek z teczką
4. Moje on
5. Za chlebem
6. Nasza ściana

Strona A, utwór trzeci

2009-11-27T19:32:00.002+01:00

Tu by się zdała fotografia punka w enerdowskim samochodzie jako ilustracja tytułu niniejszego nagrania:

trzeciego ze strony A.

Basspace

2009-11-23T08:45:00.008+01:00

Analogowy krytyk ma rację mówiąc, że słowa nie oddadzą piękna muzyki. Dlatego będzie krótko - Basspace to fantastyczny album {mimo że wyszedł z rzeźni}.

Basspace
1984

* * * * 5

Witold Eugeniusz Szczurek - acoustic bass
Ryszard Styła - guitars
Jorgos Skolias - vocal
Jerzy Węglewski - drums

PAFF

2009-11-17T00:21:00.013+01:00

Puść PAFF setce statystycznych Polaków - 100 osób po chwili powie wyłącz to. Pewnie tak samo byłoby z tysiącem, drugim, trzecim... PAFF 1989 drażni przypadkowe ucho, najlepiej brzmi, gdy się skupić na muzyce.

Włodzimierz Kiniorski na stronie Mózgu:

Zakładając Pracownię Artystyczną PAFF znalazłem młodych muzyków, chciałem, żeby był to projekt rockowy. Od nowa zacząłem uczyć się rocka, zacząłem śpiewać. Ale wkroczyłem w ten zespół ze świata jazzu zupełnie nie wiedząc, co dzieje się na scenie rockowej. Zagraliśmy widowiskowy, multimedialny koncert w Jarocinie '89, wiem, że ludzie wspominają go do dziś, ale wtedy zainteresowania nie było. PAFF jako zdematerializowana w różnych formach idea - warsztat - pracownia artystyczna, studio eksperymentalne istnieje do dziś.

♫

W muzyce inspiruje mnie przede wszystkim barwa. W fimie "Shogun" pojawił się mnich, który przygrywał sobie na rozstrojonej cytrze. Tak mi się spodobało, że zacząłem szukać po kioskach plastikowych instrumentów dla dzieci, których nie sposób nastroić. właśnie po to, by oduczyć się świadomości strojenia dźwięków - nagle wszystko jest barwą. Poza barwą największą wagę przywiązuję do CZASU, do RYTMU, do PULSACJI i TRANSOWOŚCI.

♫

Żyj tak, jakbyś miał za chwilę umrzeć
Patrz tak, jakbyś miał za chwilę umrzeć
Graj tak, jakbyś miał za chwilę umrzeć
Myśl tak, jakbyś miał za chwilę umrzeć
Słuchaj tak, jakbyś miał za chwilę umrzeć
Nigdy nie umrzesz

♫

Tamże ładna notka w zakładce DYSKOGRAFIA:

zapraszam do współpracy w przygotowaniu dyskografii
sam Kinior nie pamięta już gdzie grał...........

oraz ciekawy MONOLOG KINIORA

PAFF 1989
1989

* * * 3/4 * *

{właśnie przypomniałem sobie, że do kasety dołączona była naklejka - ozdobiłem nią okładkę zeszytu, w którym pisałem opowiadanka}

Cytadela

2009-11-14T00:40:00.009+01:00

Mimo paru malowniczych widoczków cytadela i jej okolica po dziś dzień pozostają ponure. {Oj, bimbru pod murem z czerwonej cegły z jakimś bimbrownikiem - zwłaszcza w sąsiedztwie wojskowego osiedla - to bym się nie napił}. Taki też trochę jest materiał na kasecie Cytadela - niby bezpretensjonalny, nawet przebojowy rock z jednej strony, a z drugiej ta często wyczuwalna obecność muru i krat. Taak, znacznie lepiej słucha się tego teraz, po 15 latach - wówczas odbierałem Cytadelę chyba przez pryzmat paru wczesnych dokonań grupy i podobał mi się średnio co drugi numer.
A oto co we wrześniu 1994 napisał w magazynie Tylko Rock Wiesław Królikowski:

Cytadela
kamień filozoficzny

To całkiem długa historia. Historia nie tyle z morałem, co ze szczęśliwym zakończeniem, które - być może - okaże się... prawdziwym początkiem.
A chodzi o warszawską grupę Cytadela, która zadebiutowała w marcu 1987 roku, ale dopiero ostatnio doczekała się debiutanckiej kasety, wydanej przez MJM. Prawdę powiedziawszy, głównym bohaterem tej historii jest Tomasz Wasyłyszyn. Ta Cytadela to jego pomysł. Jego upór.
Repertuar kasety uzupełniony został dość nietypową pozycją: swego rodzaju uliczną sondą. Przypadkowe osoby odpowiadają na pytanie, co to jest „cytadela"? Ja zapytałem Wasyłyszyna, dlaczego akurat tak nazwał swój zespół. Ta nazwa przyśniła mi się w nocy - odpowiedział. Do dziś pamiętam atmosferę tego snu. Była to dość niejasna impresja, która prześladowała mnie jakiś czas... Jeśli jeszcze dodać do tego, że wtedy bardzo lubił Bauhaus z jego mroczną, pełną niepokoju muzyką, to wszystko nabiera rockowej logiki. Początki Cytadeli też były takie, jak to zwykle w rocku.
To było bardzo spontaniczne. Od pewnego czasu robiłem repertuar, nagrałem jakieś demo, ale nie miałem z kim tego grać. W końcu na szybko zmontowałem zespół i wystąpiliśmy w Riwierze. Na tym pierwszym koncercie był bębniarz, była dziewczyna, która śpiewała „backingi", był Alex Kłoś, warszawska legenda gitary, a ja śpiewałem i grałem na basie.
Wkrótce po pierwszym występie Wasyłyszyn został tylko z Kłosiem i następne miesiące upłynęły pod znakiem prób odtworzenia zespołu. Mój rozmówca najwyraźniej nie ma zamiaru mitologizować swej roli lidera. Mówi wprost, że Kłoś przez dłuższy czas podpierał Cytadelę. Co ciekawe: nie zabrakło go też na kasecie zespołu, choć od dawna nie jest już w jego składzie. Gościnnie zagrał solówki w dwóch utworach.
Ale cofnę się do dawnych czasów: po Kłosiu pojawili się w grupie gitarzyści Mikis Cupas (tak, ten dziś znany z Wilków) i Tomasz Kasprzycki (później: Delator). Razem z nimi Wasyłyszyn w 1988 roku wystąpił z powodzeniem na Mokotowskiej Jesieni Muzycznej, która była wówczas czymś więcej niż tylko lokalnym przeglądem. Wasyłyszyn: Skład z Cupasem i Kasprzyckim przetrwał dosłownie chwilę... Trudno mi było znaleźć ludzi, którzy naprawdę czuliby to, co chciałem grać. Każdy, z kim zaczynałem pracować, ciągnął w swoją stronę. A ja konsekwentnie trzymałem się nazwy i tego nastroju, który przyśnił mi się kiedyś. Do Bauhausu doszło wiele innych inspiracji muzycznych, ale myślę, że gdzieś tam po drodze zespół wykreował swoje brzmienie.
Cytadela zyskała pewien rozgłos w warszawskim światku nowofalowym, a sprawy zaczęły przyjmować coraz lepszy obrót, czyli... wszystko zaczęło się komplikować. Bo oto rezultatem personalnej karuzeli stała się Cytadela, która zebrana dziś byłaby po prostu supergrupą. Od lata 1989 roku tej rockowej fortecy bronili - obok Wasyłyszyna i Cupasa - Maciej Wyrobek (obecnie Paraphrenia) i Jarosław Polak (wtedy i dziś T.Love, teraz jeszcze Incrowd). W takim składzie Cytadela zagrała w 1990 roku w Jarocinie. Została tam dostrzeżona i wyróżniona - zespół mógł nagrać dwa utwory w studiu Andrzeja Puczyńskiego: Ja w ogóle nie chciałem jechać do Jarocina. Obserwowałem tę naszą scenę muzyczną i nie zamierzałem się w nic angażować... To był pomysł Maćka Wyrobka.
Po jarocińskim festiwalu Cytadela nagrała w Izabelinie piosenki Beggar i Niech wszyscy klasną w dłonie (ten utwór w innej aranżacji znalazł się na debiutanckiej kasecie). Wasyłyszyn: Te numery wyszły tak sobie. Może i z mojej winy, bo zaczęło mi brakować entuzjazmu do tego wszystkiego. Trochę to też była kwestia rywalizacji między mną a Maćkiem. To zawsze był człowiek, który miał dużo do powiedzenia. W tamtych czasach ja komponowałem mniej więcej połowę repertuaru, a on też miał swoje kompozycje - bardzo ciekawe. Nadal przyjaźnię się z Maćkiem i chyba obaj nie potrafimy teraz odpowiedzieć, dlaczego wtedy się rozstaliśmy. Dziś żałuję, że na tym etapie nie udało nam się nagrać płyty. Na pewno było parę fajnych rzeczy i wszyscy żyliśmy tą muzyką.
Na przełomie 1991 i 92 roku istniała kolejna Cytadela. Wasyłyszyn zadowolił się tym razem tylko rolą wokalisty, Polak pozostał przy bębnach, na gitarze grał oswojony z Polską Japończyk, Tomoho Umeda, bas dzierżył Marek Chrzanowski. Z kronikarskiego obowiązku muszę odnotować, że drugim gitarzystą był nasz redakcyjny kolega Igor Stefanowicz. Ale nie ma u nas kumoterstwa i zacytuję w pełnym brzmieniu, co szef grupy sądzi obecnie o tym jej wcieleniu: Ta Cytadela najbardziej zbliżyła się do klasycznego rocka. Jak teraz słucham nagrań z prób, to jednak wydaje mi się, że było to nieporozumienie...
Wasyłyszyn najwyraźniej nie należy do tych, którzy szybko się zniechęcają. Próbował dalej: Zostałem sam i to był taki dziwny moment w moim życiu. Wydaje mi się, że nie pasowałem do zaczynającego się wtedy kształtować na polskiej scenie wzoru rockmana-frontmana. Zwłaszcza, że zaczęły powstawać nowe numery - kameralne... Zaczęło mi wychodzić coś w stylu Dylana, z inklinacjami folkowo-psychodelicznymi. Ciąg dalszy to zespół nazwany Me. Wasyłyszynowi (wtedy już śpiewającemu gitarzyście) pomagali poszukiwać muzycznego „ja" - basista Wojtek Szewko i perkusista Gardenii Marek Kanclerz. Uświadomiłem sobie, że najszybciej będę miał band, brzmiący jak chcę, gdy sam będę grał na gitarze. Dotarło też do mnie, że muszę pracować z muzykami, którzy są dojrzali i mają dystans do tego, co się wokół dzieje...
Ale to był tylko chwilowy skok za mury Cytadeli. W czerwcu ubiegłego roku znów zaczął używać tej nazwy. Kolejną Cytadelę wzniósł z Michałem Smulikowskim (gitara basowa) i Darkiem Kupcem (bębny). Ten skład nagrał wspomniany materiał dla MJM.

Debiutancka kaseta Cytadeli (i płyta), firmowana tylko nazwą grupy, ma intrygującą okładkę: przyozdabiają ją reprodukcje starych rycin.

Nie chciałbym interpretować tego, co tam jest - mówi mi szef Cytadeli - Każdy to może zrobić na swój sposób. Jest „Kuszenie świętego Antoniego", są też trzy alchemiczne retorty. To są trzy etapy otrzymywania kamienia filozoficznego.

Wasyłyszyn to specyficzny rockman. Właśnie skończył medyczne studia i odbywa praktykę. Powinniśmy sobie zadać pytanie, jak wygląda rock w tym kraju - mówi mi nie speszony. - Gra się, z wyjątkiem kilku zespołów, dwa, trzy koncerty miesięcznie. Czy więc kłóci się to z jakąś inną pracą? Zresztą studia medyczne wyrobiły we mnie zdolność koncentracji. Myślę, że to pomaga w komponowaniu...
Jest z rocznika 69, podobają mu się Soundgarden, Beastie Boys, Motörhead, Laibach, Nine Inch Nails, szanuje Nirvanę, a najbardziej lubi Lou Reeda. No i lubi swoją Cytadelę, w której obok Kupca znów gra Szewko.

Cyt Adela czy Cytad Ela

1994

* * * 3/4 * *

Tomasz Wasyłyszyn - śpiew, gitara
Michał Smulikowski - bas
Darek Kupiec - bębny, sampler

goście:
Jan Borysewicz - gitara solowa (5, 9)
Alex Kłoś - gitara solowa (2, 7)
Maria Pomianowska - sarangi (8), Erhu (6)
Marek Sawicki - tambura (2), drumla (4)

Jeden utworek

2009-11-09T18:27:00.003+01:00

Jakoś nikt do tej pory nie odgadywał moich zagadek, ale co tam... Wrzucę następną - któryś z komentatorów pewnie rozszyfruje wykonawcę. Jeśli nie, będą kolejne dwie podpowiedzi z tej samej płyty, która w całości pojawi się na blogu może jeszcze w tym roku...

Strona A, utwór 4.

Jedenaście

2009-11-07T23:39:00.018+01:00

Jedenaście
Marcin Świetlicki 2008
EMG 2008

* * * 4 *

Z letnich remanentów: już po raz trzeci na wakacyjny wyjazd zabrałem powieść Marcina Świetlickiego. Ostatnią część przypadków mistrza, podobnie jak pierwsze dwie, czyta się przysłowiowym jednym tchem. Cieszy pięknie pogmatwana narracja, relaksują śmieszne (choć nie tylko) i przewrotne dialogi oraz zaskakujące nawiązania i zawiązania akcji z niezbędnym dla kryminału dreszczykiem - kto lubi styl i poczucie humoru lidera Świetlików, ten nie będzie zawiedziony.

Z okładki:

Do strony 160 jest to książka niemal metafizyczna. A później kryminał. Dwa w jednym za tę samą cenę.

W mieście od dawna nie było już życia. Jeździły wprawdzie po nim różne środki komunikacji, niebo przecinały co jakiś czas samoloty, tłum turystów rozbiegał się w różne strony, ale to były tylko pozory. W mieście nie było już prawdziwego życia. Ale i trupy potrafią być złośliwe.

Oczywiście, ten sposób rozumowania wskazywał na to, że mistrz po prostu się zestarzał, dwadzieścia lat temu nie odczuwał tak dojmująco braku życia, miasto było wtedy samym życiem, miasto miało wiele sensu dwadzieścia lat temu. A i w tej chwili dla młodych ludzi na pewno miało też wiele sensu i życia. Ale to ułuda. W mieście nie istniało już życie. Miasto umarło przed wielu laty. W mieście były już tylko pozory.

A pan Wiesław mówił nadal:

- Ty wiesz, ile ja to się namęczyłem, żeby zrobić sobie fryz na Izę Trojanowską, wczesne lata osiemdziesiąte? Żaden fryzjer nie chciał się tego podjąć. Boże, co ja się namęczyłem, żeby tym ciotom wytłumaczyć o co chodzi. Nie dało się. Jeszcze nie ma w tym naszym Bolandzie zbyt wielu fryzjerów, którzy dokładnie zrozumieją, o co chodzi klientowi. No chyba że w stolicy. Ale idzie ku lepszemu. dzieciaki są kreatywne, uczą się, pewnie niedługo poznam kogoś, kto się odważy zrobić mi taką Trojanowską. A wiesz, złotko, że w tym sezonie zrezygnowaliśmy z fascynacji chłopcami na deskorolkach? Do łask powróciły oldskulowe trajki. Sushi jest passé, teraz modne jest tao. A także imprezy z pijaną fryzjerką. Pijana fryzjerka party. Przed imprezą nie czeszemy się. Na imprezę przychodzimy rozczochrani, otwarci. Chodziliśmy już do ukrytych salonów fryzjerskich bez szyldów, były prywatne wizyty u stylistów, teraz mamy fryzjera we własnym domu. Króluje tequila i hasło: tnij i pij.

- Wiosną tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego czwartego roku, proszę pani, to ja poszedłem do wojska. I zadawałem się wyłącznie z mężczyznami.

- To będzie gejowska historia?

- No chyba pani oszalała. Wtedy nie było jeszcze w naszym kraju żadnych gejów. Zadawałem się z mężczyznami w sensie służenia ojczyźnie.

Dziewiętnasta dwadzieścia siedem. Najpierw słychać było wokalistkę, która śpiewała piosenkę. To była ta wokalistka, która od wielu lat śpiewała tę piosenkę. Miała różne nazwiska, ale zawsze to była ta sama wokalistka. I piosenka też była ta sama. Od wielu lat.

- Podać dwa kieliszki, czy więcej?

- A napijesz się, Jolu, z nami? Jak się napijesz, to trzy - Morales umiał rozmawiać z kobietami. I umiał liczyć.

- A jednego się napiję. A co mi tam! Taki dzień, że tylko się napić! Z dwoma takimi miłymi panami! - pani Jola umiała rozmawiać z mężczyznami. I również umiała liczyć.

Mistrz nie umiał rozmawiać z nikim.

Liczyć tym bardziej nie.

- Co pęcznieje, pęknąć musi, a co zatkane, odetkać trzeba - aforyzm ten wygłosił niby do siebie i do Doktora, ale łypał przy tym okiem, czy siostra Elwira Fraś słucha.

Mimo zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa szyjnego, profesor Fiut lubił imponować urodziwej niewieście. Siostra Elwira była kobietą niezaprzeczalnej urody i taktu, a poza tym była niegdysiejszą mistrzynią Europy w pływaniu synchronicznym, co dla profesora Fiuta było dodatkowym wabikiem. Kochliwy był wprawdzie, ale preferował kobiety z dorobkiem i raczej inteligentne.

- Rżnąć głupa... - mówił czasem profesor do Doktora, kiedy sobie nieco podchmielił - ...rżnąć głupa to nie honor, a i żadna sztuka, lepiej już rżnąć kawalera. Mądralę, a zwłaszcza złośliwą mądralę uwieść, to wyzwanie i splendor.

Nie mogłem sobie odmówić zamieszczenia tej pięknej fotografii Marcina Świetlickiego autorstwa Macieja Zienkiewicza:

Jak daleko stąd, jak blisko

2009-11-02T00:41:00.007+01:00

Jak daleko stąd, jak blisko

Tadeusz Konwicki
PL 1971

* * * * 5

Za 86 minut zabiję pewnego człowieka - mówi w 3. minucie i 25. sekundzie filmu Andrzej Łapicki. I słowa dotrzymuje około 90. minuty tego niepowtarzalnego obrazu snu - wyruszenia w symboliczną podróż bohatera w przeszłość, która jest właściwie przyszłością, w głąb siebie i innych ku dotykowi śmierci.

Pewnych sekwencji tego scenariusza nie umiałbym opowiedzieć i wyjaśnić językiem publicystyki. Po prostu ten ciąg obrazów, epizodów oraz refleksji ma swoją podwójną logikę i objaśnia się w sumie, w całości - opowiadał na początku lat 70. Tadeusz Konwicki.
Introwertyzm filmów Konwickiego wywoływał sprzeczne reakcje u widzów. Jedni dziwili się złośliwie, dlaczego filmy o "prywatnych kompleksach" autora mają być finansowane za państwowe pieniądze. Według innych głęboka penetracja duszy jednostki paradoksalnie odkrywała nie znane dotąd obszary wiedzy o życiu zbiorowości - napisano na stronie IBFP.

Zbiorowość widzimy w chocholim tańcu polskim - pochodzie pierwszomajowym, obrzędach religijnych czy na imprezie z okazji 44. urodzin bohatera, na której odgrywający kolejną - obok Lekcji poloneza - kapitalną "taneczną" rolę Zdzisław Maklakiewicz mówi znamienne słowa: Jak ja się tak dobrze zabawię, to ja ślepnę! W tym czasie słychać totalnie awangardowy drugi utwór muzyczny z udziałem śpiewającego Jerzego Cnoty (do muzyki Zygmunta Koniecznego) - żal, że nie zaistniał w muzyce tak jak Marek Walczewski...

Gustaw Holoubek i kilkoro innych aktorów z filmu Jak daleko stąd, jak blisko już nie żyje {już się nawet powoli zlewa, kto jest jeszcze na tym świecie, a kto nie} i pozostaje tylko wiara w trójdzielną formę istnienia i w to, że dopiero przed nami to najbarwniejsze stadium.

Co mnie gryzie? Co nas wszystkich gryzie? To znaczy nie wszystkich - zastanawiał się autor filmu. - Może tylko pewne pokolenie. Nas męczy potrzeba bilansu. My się ciągle podsumowujemy. Rano, wieczorem, czasem nawet w środku dnia. Podsumowujemy się i podsumowujemy, i nie możemy się podsumować. Nic nie wychodzi. Nie mamy sumy. Jest tylko puste miejsce, gdzie powinna być suma.

Holy Toy

2009-10-28T16:10:00.004+01:00

Gdy 20 lat temu siostra moja wyjeżdżała na miesiąc do Norwegii, nie omieszkałem jej poprosić o płyty Holy Toy. Właściwie przebywała daleko od sklepów muzycznych, ale do kilku udało się jej zajrzeć. Wróciła z jedyną osiągalną płytą - wtedy byłem trochę niepocieszony, że to tylko jeden, fajny, bo fajny, ale singiel. Dziś, w dobie dostępności muzyki, bardzo się cieszę z tego, że zostałem właścicielem właśnie tego wydawnictwa ze szczególnym zdjęciem placu Czerwonego na okładce.

Dwie kompozycje Andrzeja Dziubka, drugiej chyba nie było na żadnym longu - niestety, póki co, z kasety...
1. Mickey Mouse
2. Solidarność
{na Discogs tytuł brzmi Solidarinosc:}}
Recorded and mixed in Bel Studio, Oslo, by Ulf W. Ø. Holand
1989 — Mercury
Polak, Amerykanin, Norweg i Węgier:
A. Nebb Dziubek
Chuck Frazier
Rolf Valin
Arpad Horvath

Salvator

2009-10-27T00:08:00.005+01:00

Okładki mojej osobistej płytki dawno nie oglądałem, ale jest chyba w lepszym stanie niż ta, którą znalazłem w sieci (a znalazłem tylko na Discogs oraz u melomana wystawiającego płytkę z ceną 45 PLN).

Niestety, bardzo mało wiem o grupie Salvator z Bielska-Białej. Singiel z rozerotyzowanymi utworami Ja lubię to i Taniec - sen Januszka został wydany w 1987 r. Muzykę napisał klawiszowiec i skrzypek Krzysztof Maciejowski (potem muzyk Lizard), a słowa - perkusista Tomasz Szulakowski (później La Men). W następnym roku tenże duet otrzymał wyróżnienie na opolskim koncercie premier za piosenkę Moja kobieta jest moja {tak przez mgłę przeziera mi się styl Talking Heads}. Być może nazwa uległa zmianie na Salvador - tak jest podane na źródłowej stronie...
Szkoda, że to umarło, no i ciekawe, kto śpiewał i kto jeszcze grał w tej grupie? Może ktoś wie?

Boże, jak ja lubię to...

Zgrywka singla z kasety

Andrzej Dylewski

2009-10-26T10:54:00.011+01:00

Świetny perkusista o rozpoznawalnym soczystym brzmieniu Andrzej Dylewski znany jest przede wszystkim z gry w grupie Mech (albumy Bluffmania i Tasmania, a na nich autorstwo Nautiliusa,
W pajęczej sieci milczeń i Kołysanki dla nienarodzonego oraz współautorstwo Maszyny) i Lady Pank (płyta LP 3). Występował także z debiutującym jako solistą Tadeuszem Nalepą, a w składzie byli jeszcze Jan Borysewicz oraz Wojciech „Jajco” Bruślik - właśnie z nimi nagrywał Układy Izabeli Trojanowskiej oraz - podczas tejże sesji - Małą Lady Punk wówczas jeszcze nieistniejącej formacji.

Miał także własny zespół Squonk, a zanim wyemigrował do USA (gdzie jest właścicielem studia muzycznego Media Sound oraz gra w zespole Swing Billy), w marcu 1985 nagrał dla Tonpressu singla ze swoimi kompozycjami: W labiryncie (do słów Jacka? Kęcika) i Taniec norek.

Rip singla z kasety.

Taniec norek w labiryncie
i w mocnym składzie:

Andrzej Dylewski - perkusja akustyczna i Simmonsa, instr. klawiszowe

Ryszard Sygitowicz - gitara

Krzysztof Ścierański - gitara basowa

Marceli Latoszek - syntezatory

Ziemowit Kosmowski - śpiew

Ktokolwiek słyszał, ktokolwiek zna...

2009-10-23T14:27:00.005+02:00

3-4 lata temu na spacerze z synkiem kręciłem film i nagrało mi się pół minuty sympatycznej muzyki wylewającej się z otwartego okna...
Może ktoś to zna?

Natomiast wiosną 1990 roku przegrałem od kumpla kasetę. Mówił, że to chyba Jan Garbarek - jako Garbarek lub z kimś innym. Początek tej płyty jest dla mnie z perspektywy czasu jednym z najbardziej charakterystycznych motywów nie tylko muzycznych tamtego okresu -

poprzez reminiscencje

- a ja do dziś nie wiem, co to jest:{{

Pomocy!

Woo Boo Doo

2009-10-22T20:22:00.010+02:00

Michael Jackson oficjalnym kandydatem na patrona Stadionu Narodowego! Od razu przyszło mi do głowy Woo Boo Doo i świetny utwór, o którym można było przeczytać (w Dzienniku) także w tym roku:

Kiedy okazało się, że nasza próba nawiązania jakiegokolwiek kontaktu z publicznością przez kontrolowane przez państwo środki przekazu była niemożliwa, zarejestrowaliśmy prowokacyjny kawałek „Michael Jackson”. To była próba odpowiedzi na ogarniającą nas już wtedy komercję, na wszechobecność Michaela w mediach. Przez ironię, rodzaj sarkazmu, muzycznej satyry chcieliśmy zakomunikować światu: Jesteśmy, istniejemy, mamy zupełnie inny rodzaj widzenia muzyki i potrafimy grać fantastycznie. Niestety, wtedy nie było miejsca na postpunkową estetykę osadzoną w r’n'b-jazzowym feelingu…

O samej grupie w necie można poczytać niewiele, a zdjęcia zobaczyć tylko - co nie dziwi - u Mirosława Makowskiego.

♫

NON STOP, grudzień 1984, na stronie Z kraju jednym tchem dwie szpalty przełamane wyróżniającą się notatką (reklamą?)

WOO BOO DOO sygnalizuje atak

Grają:

Andrzej Urny - gitary (ex Perfect)

Janusz Iwański - gitary (ex Tie Break)

Marcin Pospieszalski - git. basowa (ex Tie Break)

Antoni Gralak - trąbka, vocal (ex Tie Break)

Mateusz Pospieszalski - alto sax, vocal (ex Śmierć Kliniczna)

Andrzej Ryszka - perkusja, vocal (ex Krzak)

Latem 84 zespół zagrał kilka koncertów pod nazwą SVORA grając między innymi jako gość Festiwalu Jarocin 84 (vide NON STOP nr 9/84). Obecnie dużo zmian. Teksty autorstwa Kamila Sipowicza śpiewane przez dęciaków Ziuta i Mateo. W listopadzie zespół przygotowuje premierę na antenie PR.
WOO BOO DOO to szansa dla niekomercyjnej publiczności. Przyjdź, zobacz! Wkrótce WBD w akcji.

♫

NON STOP, luty 1985, Jan Chojnacki o Rockowisku '84:

Proszę bardzo, bez puszczania wodzów fantazji muzyka, w której coś jest - oto nagrania studyjne Woo Boo Doo. Pierwsze trzy właśnie zrzuciłem z kasety, ostatnie cztery wziąłem z sieci - Jacksonów jest dwóch - ten pod numerem 3. jest prawdopodobnie jakąś radiową edycją - jest krótszy z przodu i z tyłu.

Wiem, że był jeszcze utwór Wyruszaj (zwany także Jasnymi górami, grany także przez Tie Break), a może i inne? Nie wiem. Wiem za to na pewno, że grupa mieści się w ścisłej czołówce polskich wykonawców nieuwiecznionych na płytach - jeden singiel to w przypadku częstochowskiej formacji zdecydowanie za mało.

1. Nie wiem

2. Atak na głowę

3. Michael Jackson

4. Ja mam fijoła

5. Znowu nic

6. Sam

7. Michael Jackson

No to Łu Bu Du!

Zoilus znaczy złośliwiec

2009-10-21T20:56:00.012+02:00

Kilka miesięcy temu obiecałem, że znajdę i uzupełnię materiały o Zoilusie. Odszukałem właśnie wyrywki z Na Przełaj, prawdopodobnie z 1987 roku:

Oprócz tego znalazłem ważne zdanie z Non Stopu 7/86 napisane przez Jarosława Siembaba w tekście o Pierwszym Przeglądzie Muzyki Nowej i Odjazdowej w Akancie:

Grają tak ostro i ciężko, że mury się uginają. Ich muzyka jest jak Bytom, z którego pochodzą.

The Wipers ••• When It´s Over ••• BLU MUTO

2009-10-21T18:42:00.007+02:00

P o w a l l a j ą c e !

Umieszczanie filmu na stronach zostało niestety wyłączone na żądanie, ale przecież nic straconego...

To Live and Die in L.A.

2009-10-19T10:30:00.009+02:00

Wang Chung
To Live and Die

in L.A.
1985

* * * 4 *

Kilka lat temu żona mojego świadka była mocno zdziwiona, że album Wang Chung w ogóle może mi się podobać. Może, może – odkąd tylko dawno temu obejrzałem znakomity thriller Williama Friedkina Żyć i umrzeć w Los Angeles. Sam film jest chyba lepszy od muzyki do niego napisanej, choć bez niej nie byłoby filmu albo byłby, ale... inny. Do płyty To Live and Die in L.A. dołączam również dwie wersje jednego przeboju Brytyjczyków Dance Hall Days, który przez kilkanaście sekund wybrzmiewa w filmie (króciutko, ale za to w cieszącym oczy fragmencie), lecz na album nie trafił.

Jeśli ktoś nie widział/nie słyszał, proszę bardzo - 9-minutowy trailer atrakcji:

Pickled Eggs & Sherbet

2009-10-14T18:57:00.007+02:00

The All Seeing I
Pickled Eggs
& Sherbet
1999

* * * 1/3 * *

Z innej beczki, a właściwie słoika, muzyka. Ciekawostka taka stworzona przez ludzi związanych z Sheffield (jest tu parę znanych osób). Raczej do zakręcenia nóżką (jak mawiał czarny charakter z bardzo mocnego polskiego filmu), choć urodzeni tancerze orzekliby, że za bardzo tarabanią, żeby przy tym pląsać. W każdym razie mamy tu kilka przebojów, trochę pastiszu właściwemu pewnemu szwajcarskiemu duetowi oraz odrobinę pokręconych dźwięków spod znaku oka w cylindrze. A wszystko w elektronicznej zalewie.

Minikoncert Voo Voo

2009-10-08T20:47:00.009+02:00

Znalezione w kasetowych archiwach: chyba w 1990 (lub 1989) roku Voo Voo wystąpiło w Trójce na jakimś koncercie okolicznościowym (może wielkanocnym?). Same wątpliwości, się okaże jeszcze, że to inne radio było...}

Oto ten zapisek:

1. Drugiego dnia rano
2. Dzwon i młot
3. Do nieprzyjaciół
4. Flota zjednoczonych sił

Zdjęcie od Mistrza Makowskiego, dziękuję.

The Impossible Dream

2009-09-29T09:26:00.006+02:00

The Sensational Alex Harvey Band
The Impossible Dream
1974

* * * * 1/4 *

Z czterech czy pięciu płyt Alexa Harveya, które słyszałem, ta podoba mi się najbardziej. Już na początku mamy mocne uderzenie - trzynastominutowe z hakiem Hot City Symphony, w którym jak na muzykę szufladkowaną jako glam rock dużo się dzieje, oj dużo. A potem przy paru innych kawałkach nóżka zaczyna chodzić. No i ta szkocka chrypka...
A w ogóle to lubię Harveya, choćby dlatego że urodził się 5 lutego, równo 70 lat przed moim synkiem Rysiem, który z kolei przyszedł na świat w wigilię 10 rocznicy śmierci swojego dziadka ze strony ojca. Natomiast Alex zmarł na atak serca w przededniu swoich 47 urodzin...

Alex Harvey - lead vocals, rhythm guitar
Zal Cleminson - guitar
Chris Glen - bass guitar
Hugh McKenna - keyboards, synthesizer
Ted McKenna - drums
Vicky Silva - vocals on "Anthem"

Panta Rei

2009-09-24T10:08:00.007+02:00

Panta Rei
Panta Rei
1973

* * * * 1/4 *

Gdy odświeżałem sobie tego longa, byłem błędnie przekonany, że Panta Rei jest nie szwedzką grupą, a duńską. W każdym razie pochodzącą ze Skandynawii, a raczej - o czym świadczyć może zwłaszcza utwór 3. Five O'Clock Freak - Zappynawii. Eklektyczna to płyta, z której każdy fan progresywnego rocka wyłowi coś dla siebie. A tu ciekawa recenzja Arzachela...

Georg Tolin vocals, tambourin, harmonica, siren choir
Leif Östman guitars, siren choir
Cary Wihma electric bass, maraccas, guiro, siren choir, voice
Tomo Wihma drums, timbales, temple blocks, whistle
Thomas Arnesen electric guitar, piano, organ, tambourin, cowbell, accordeon
oraz
Goran Freese percussion, tenor saxophone
Gunnar Lindqvist flute

Pełne Pustki

2009-09-17T22:08:00.008+02:00

Ogarnęły mnie Pustki. Nie na dobre ani do końca, ani nie wszystkie...
Na wakacjach nadrabiałem braki, zapoznając się z dyskografią założonej w podwarszawskim Ostrówku (koło Otwocka czy koło Tłuszcza? - nie wiem} grupy. Dotychczas znałem ją bardzo słabo - z dobrej strony z filmu Marco P. i złodzieje rowerów Bodo Koxa oraz z nieco gorszej {nieświadom, że to oni} - z często prezentowanego w radiu i w pewien sposób drażniącego Telefonu do przyjaciela.

A potem zabrałem do częstszego słuchania ponad 40 utworów i od kilku dni codziennie karmię nimi uszy. Te Pustki wypełniły mnie na tyle, że gdy w sobotę przejeżdżałem przez miejscowość Puste Łąki, skojarzenie miałem jedno i nie całkiem logiczne.

A - 2001 - 2006
B - 2006 - 2008

Pustki - koncert w Roxy.FM - wideo

Cargo

2009-09-11T23:26:00.003+02:00

Cargo
Cargo
1972

* * * * 1/4 *

Płynie. Nie, to nie - znowu to porównanie - Wishbone Ash. To jednak ostrzejszy zespół - Cargo. Jak się już Holendrzy rozkręcają w tym graniu, to słychać, że chce im się grać i mają dużo pomysłów, jak wypełnić cztery dość długie i zróżnicowane utwory na płycie. Z bonusami z wcześniejszego okresu jest gorzej, ale tam jest camelowaty If Mr. Right Comes Along oraz standard Bacharacha, który mnie zawsze cieszy - Walk On By...

Skład z notowanych 4 utworów zasadniczych:
Willem de Vries - vocals, bass
Ad de Hont - guitar
Jan de Hont - guitar
Dennis Witbraat - drums

Alamo

2009-09-09T23:33:00.008+02:00

Alamo
Alamo
1971

* * * * 1/4 *

Po kilku latach wróciłem do muzyki teksańskiego kwartetu Alamo, z którego płyty pamiętałem i odświeżałem sobie głównie jeden numer: superdynamiczny 4. Question Raised. Teraz utkwiło mi w uszach {ciekawe na jak długo} więcej fragmentów, zarówno hardrockowych, jak i tych lżejszego kalibru. Klarowne, mocne brzmienie i niesamowity wokal (taki trochę wczesny Lemmy) - tego trzeba posłuchać głośno!

Ken Woodley organ & vocals
Larry Raspberry guitar
Richard Rosebrough drums & percussion
Larry Davis bass

The Corporation

2009-09-08T15:49:00.012+02:00

The Corporation
The Corporation
1969

* * * * 1/3 *

Pewnie miałem jeszcze odciśnięte kółko od nocnika, gdy grupa z Milwaukee nagrywała swój pełen psychodelii album. Właśnie dzięki takim krążkom mogę poczuć i zachwycić się powiewem lat 60. Pięć kompozycji grupy (jeśli już z dobrych wybierać najlepsze, to najbardziej polecam 1. I Want To Get Out Of My Grave i 3. Smile) oraz jedna prawie 20-minutowa Johna Coltrane’a (rewelacyjna 6. India) - taka korporacja, to ja rozumiem!

Kenneth Bernard Berdoll bass, vocals
John Alexander Kondos guitar, flute, harp, piano, vocals
Nicholas Alexander Kondos drums, vocals
Patrick Daniel McCarthy organ, trombone
Daniel Vincent Peil vocals
Gerard Jon Smith lead guitar, vocals

Życie jest jak pudełko czekoladek, nigdy nie wiesz, co znajdziesz w środku...

2009-09-07T12:36:00.009+02:00

Takim zgrabnym cytatem opatrzyła zrobione przez siebie zdjęcie ze startu przedostatniego etapu Tour de Pologne moja żona:}} Szkoda, że nie ma mnie w tym zacnym kadrze...

Saga

2009-09-04T23:44:00.011+02:00

Saga
Saga
1974

* * * * 1/3 *

Płyty szwedzkiej hardrockowej formacji November, choć solidne, to nieszczególnie mnie porwały - tak i to grało wielu. Natomiast w kolejnej grupie wokalisty i basisty Christera Stålbrandta - Sadze - zadziwia już skandynawskie granie. Mocne brzmienie z rozszerzonym instrumentarium i niejakim wpływem folku i psychodelii. No i genialne 1. Djävulens Läppar oraz 8. Kallardrottning! Ktoś napisał, że album może spodobać się raczej po paru przesłuchaniach - ze mną było inaczej, a i po kilku latach nadal robi wrażenie.

Christer Stålbrandt sang, elbas
Kenny Bülow gittar, sologittar, sang
Mats Norretalk gittar, sologittar, sang
Sten Danielsson trummor, percussion
Sylvia Olin piano
Christer Eklund sopransax
Björn Isfält cello

The Way I Feel Today

2009-09-03T18:54:00.010+02:00

Six. By Seven
The Way I Feel Today
2002

* * * 3/4 * *

Grupa z Nottingham, więc lasu na okładce nie zabrakło... Six. By Seven rozkręca się powoli, z utworu na utwór - album rozpoczyna się ryzykownie balladką, która mogłaby zaczynać np. Wishbone Four, potem jest rozwijający się kawałek przypominający Hüsker Dü (w paru innych obecne jest to samo skojarzenie) oraz coraz ostrzejsze granie. Najlepszy jest 5. Speed Is In, Speed Is Out - to już jest to, co tygrysy najbardziej... a wyróżniają się jeszcze dynamiczny i przebojowy utwór z flecikami 7. American Beer oraz 9. tytułowy. Jest nieźle - trzeba będzie zapoznać się z innymi płytami Anglików.

Chcemy być sobą ••• Janosikowe granie

2009-09-02T13:55:00.009+02:00

Orkiestry Dętej im. Tadeusza Moryto z Łącka wprawdzie nie słyszałem na żywo {a byłem w okolicy} - szkoda, bo mogłoby być ciekawie - ale w każdym razie utworu Perfectu słucha się fajnie i nie trzeba nawet lubić góralskiej muzyki. Trochę tylko żal, że zabrakło Magdy w podzięce{:

Chcemy być sobą

Cytrus ••• wybrane

2009-08-31T22:57:00.005+02:00

Nie mogłem tego słuchać w całości, więc z dwóch nieco chaotycznych i nierównych składanek Cytrusa wycisnęła mi się jedna prawie półtoragodzinna:

kobry, smoki, ćmy, kurze twarze i bycze krwie

1. Żegnaj, świecie • 2. Tęsknica • 3. Rock’80 • 4. Terroryści • 5. Dokąd • 6. Kurza twarz • 7. Patryk • 8. Bycza krew • 9. Bonzo • 10. Mayones to jest to • 11. W cieniu życia • 12. Słoneczna loteria (Ćma) • 13. Trzecia łza od słońca • 14. Popiół i diament • 15. Jeźdźcy smoków • 16 Kobra • 17. Syriusz - Jowisz • 18. Afera • 19. Baśń o księżycowej karecie • 20. Skrzydła snu

:} To nie były czasy cielebrytów, a i grupa przecież nie była bardzo popularna, a mimo to na początku lat 80. pod domem grającego na skrzypcach i flecie Mariana Narkowicza koczowały w kilku namiotach fanki:}} Ciekawe, ile z nich słucha teraz Cytrusa?

foto Metal Mind Productions

Taaki Kaftan

2009-08-31T18:32:00.003+02:00

Jakoś nie mogę się pozbierać po wakacjach...:{{
Na początek klip koncertowy, co wygląda jak teledysk stylizowany na koncert. Taka przewrotność. Ale fajna, tym bardziej że widać na nim parę dawno niewidzianych twarzy:}

Śledząc

2009-07-20T17:53:00.007+02:00

Following
Christopher Nolan
GB 1998

* * * * 1/2 *

Zetknąłem się z opinią, że Memento Christophera Nolana to film doskonały, ale i tak słabszy od jego wcześniejszego o dwa lata autorskiego (28-letni wówczas twórca był nie tylko reżyserem, lecz także napisał do filmu scenariusz, zrobił zdjęcia, a także zmontował całość i wyprodukował) debiutu Śledząc! Debiutu z pofikaną chronologią wydarzeń, znakomitą muzyką i niewiarygodnie dojrzałą grą mało doświadczonych aktorów. 68 minut ogląda się bez przerwy na herbatę i jeśli ktoś lubi brytyjskie kino, koniecznie powinien wyśledzić ten film w ramówce Ale Kino! Najbliższa okazja już dziś o 21.50...

Jerzy Dobrowolski •• Stanisław Tym ••• dokładnie 17 lipca

2009-07-17T15:00:00.014+02:00

Stanisław Tym
ur. 17.07.1937

Jerzy Dobrowolski
zm. 17.07.1987

Przyjaciele weszli na statek razem, w rejsie został tylko jeden...

Z kiedyś widzianego filmu o Dobrowolskim:
Obiad u państwa Tymów, gospodarze pytają Jerzego:
- I jak obiad?
- O, wszystko świetnie, wspaniały!
- A w smaku?
- A w smaku gooorszy...

Foto ze strony http://www.tytusdezoo.republika.pl/

Glazurnicy

2009-07-14T10:00:00.015+02:00

Kilkanaście dni temu na krótką ulotną chwilę przypomniałem sobie legendarną nazwę Glazurnicy i jeden z typowych tytułów tej formacji: Cysterna wypełniona po brzegi motorowerami marki Komar produkcji krajowej. Zresztą prawidłowy tytuł - jak zauważył w komentarzu Jarek K. - też mi trochę uleciał, bo brzmiał on Cysterna wypełniona po brzegi motorowerami Komar o napędzie parowym.
I oto czytam o Kaftanie Bezpieczeństwa, a tu niespodzianka przypominajka:
Wzięliśmy również udział w kilku przeglądach zespołów muzycznych. M.in. na II Przeglądzie Zespołów Muzycznych M. St. Warszawy GITARIADA '83, na której to zostaliśmy wyróżnieni dyplomem za zajęcie IV miejsca, wśród kilkudziesięciu występujących tam zespołów, niektóre o ugruntowanej już w Stolicy pozycji. Były to m. in. Glazurnicy, Zero, Szklany Markiz (później Madame). Gwiazdą tego wieczoru był niezaprzeczalnie zespół Glazurnicy z utworem (a raczej improwizacją) pt. "Człowiek o zgniłych oczach". Tym przedstawieniem muzyczno-interaktywnym rozbawili do łez całą publiczność, czego nie można było powiedzieć chyba o komisji.
Druga kompozycja z tego występu {jednak 1984, a nie 1983 - Jarek K.}, której można również posłuchać na http://glazurnicy.prv.pl/, to Zamaskowany nieboszczyk stanowiący o losach przestrzeni międzyplanetarnej.

Polska 1984 - Gitariada 84 - niewiarygodne!

I jeszcze z legalez.nuta.pl:
Opis granej muzyki
Jest to mieszanka klimatów psychodeliczno-hardrockowych. Słychać w tej muzyce Deep Purple, Black Sabbath i King Crimson
Opis zespołu
Zespół nie istnieje już od bardzo dawna. Współczesnych dokonań jego członków można posłuchać pod adresami: www.hippocampus.prv.pl, www.bbociany.prv.pl, www.space-bandzior.prv.pl
Członkowie
Jarek Krzyżaniak - gitara, Piotr Gągalski - gitara basowa, Piotr Kowalski - wokal, Mirek Iwański - instr. klawiszowe, Darek Rymuza - perkusja.

A tu, dzięki Jarkowi K., powalający klip do Nieboszczyka:

Kaftan Bezpieczeństwa

2009-07-13T18:24:00.014+02:00

Chodzili do tej samej co ja podstawówki, rok i dwa wyżej:}
Na początku lat 80. kwartet Kaftan Bezpieczeństwa szybko stał się legendą podstołecznej Zielonki i okolic, tworząc new wave of polish heavy metal.
Parę lat temu zespół reaktywował się po dwudziestu kilku latach! Już bez grającego na gitarze basowej Adama Tryniszewskiego, ale pozostało w składzie stare trio: Maciek Gibadło voc (dawniej voc, dr), Artur Mogielnicki bg, voc (g, voc) oraz grający na gitarze Adam Wolf. Wraz z nimi grają nowi - gitarzysta Leszek Wincenciak oraz perkusista Arek Bolesta, a gościnnie wspomaga ich chórek Magda i Monika.
Niestety, nie zachowały się żadne wczesne nagrania, ale jeżeli ktoś jakimś cudem takowe posiada, proszony jest o kontakt z grupą Kaftan Bezpieczeństwa. Na szczęście stare numery zostały przearanżowane i nagrane ponownie, a sukcesywnie powstają także świeże utwory, m.in. Warszawa czy Antybajka, po których można wywnioskować, że forma rośnie! KB ma też rzeszę wiernych - starych i nowych - fanów. To wszystko ciekawie rokuje na przyszłość.

Foto i kilkanaście kompozycji
ze strony http://kaftan-bezpieczenstwa.pl/.

Maklakiewicz ••• 9 lipca 2009

2009-07-09T21:07:00.008+02:00

Zdzisia nie ma...
2 lata temu z okazji 80. rocznicy urodzin Zdzisława Maklakiewicza na Jamendo ukazał się album RS&GB (w założeniu pierwsza część serii), lecz po 4 miesiącach został zdjęty przez dyrekcję - na skutek wypowiedzi pewnego pana na jakimś forum o prawach autorskich i wyciągania przez niego przykładów oszukiwania firmy Z. m.in. właśnie na Jamendo.

Teraz ten materiał wraz 4 dodatkowymi utworami - dwa Dancingi - były gotowe już wówczas, ale nie pasowały do całości, Bariera miała otwierać 2 płytę, a ostateczna wersja Polska gola! powstała niedawno.

Nieodżałowany fenomen - Zdzisław Maklakiewicz - od ogolenia do gola:

1• Chc1ałbym się ogolić (+ I.Gogolewski) 1966
2• Dzięcioł (+ H.Bystrzanowska, W.Gołas, R.Pietruski, T.Pluciński) 1970
3• Co mi brunet zrobisz jak mnie wieczorową porą złapiesz (+ Z.Czerwińska, A.Fedorowicz, J.Himilsbach, K.Kowalewski, R.Pietruski) 1976/1978
4• Hydrozagadka (+ I.Cembrzyńska, M.Łącz, T.Pluciński, E.Szykulska) 1970
5• Trąd (+M.Łoza, Z.Malanowicz) 1971
6• Chcia2bym się ogolić (+ I.Gogolewski) 1966
7• Grzech Antoniego Grudy (+ E.Kępińska, F.Pieczka) 1975
8• Palto nowela z filmu Siedem czerwonych róż, czyli Benek Kwiaciarz o sobie i o innych (+ R.Kossobudzka, I.Kozłowska, I.Przegrodzki) 1972
9• Benek Kwiaciarz nowela z filmu Siedem czerwonych róż, czyli Benek Kwiaciarz o sobie i o innych (+ K.Borowicz, J.Kłosiński) 1972

&

10• Bariera (+ J.Skolimowski, J.Szczerbic) 1966
11• Danc1ng w kwaterze Hitlera (+ A.Łapicki, M.Wodecka) 1968
12• Dancin2 w kwaterze Hitlera (+ A.Łapicki) 1968
13• Polska gola! (+ J.Himilsbach, D.Szpakowski) 1975

The Pleasure

2009-07-06T15:14:00.011+02:00

Oto krakowski La Men
z okresu,
w którym miał swoje 5 minut w mediach,
a mimo to swój ciekawy album
The Pleasure
wydał jedynie na nie tak łatwo wówczas dostępnej kasecie.

Kilka utworów to rzeczywiście wyjątkowa przyjemność także po prawie 20 latach.
___________________________

La Men
The Pleasure

* * * 3/4 * *

ECHO, 1990

Zbigniew Liśkiewicz - guitars, vocal
Romek Ślazyk - bass
Tomek Szulakowski - drums, percussion
Maciek Aleksandrowicz - keyboards, piano
Jarek Miszczyk - keyboards
Ilona Kłosowska - vocal
Kasia - vocal

1. The Pleasure Part I 7:40
2. Machine Man 3:40
3. The Mirror 3:52
4. The Rebell 4:35
5. Birth 1:35 {tej kompozycji, niestety, nie ma na kasecie:{{

6. It’s All Right 2:48
7. The Flat Trap 5:00
8. Jungle Revolution 2:40
9, Sleepy Stones 5:00
10. The Pleasure Part II 2:52

Original conception by Zbigniew Liśkiewicz
Produced by La Men & Piotr Brzeziński
Engineered by E. Sosulski & P. Brzeziński

Piersi ••• Jarocin 85

2009-07-03T12:53:00.010+02:00

Wahałem się czy zamieścić fotografię Pawła Kukiza z tego czasu, czy dziewczyn startujących w wyborach miss pola namiotowego. Te ostatnie miały jednak zbyt bardzo przysłonięte niejako tytułowe piersi, wybór więc padł na muzyka. Nie ma zdjęć z występu Piersi, nie ma dźwięków w dobrej jakości - wtedy to było niewygodne, potem poszło w odstawkę i nigdy nie doczekało się umieszczenia na płycie. Krążą jedynie bardzo kiepskie nagrywki na kaseciaki, dające mętne wyobrażenie o tym, jak ciekawy był show Kukiza i spółki.
Socrealizm z plakatów, haseł oraz wierszy naszych poetów, punk, rock i kabaret, nawet Witkacy. Po prostu jajo. Chciałbym to kiedyś usłyszeć normalnie - uszami, a nie głównie pamięcią.
Tymczasem pozostaje nasta córka taśmy matki. 21:15 w jednym pliku.

Piersi 85: Kongres pokoju • Idą dzieci • Milicja • W Poroninie • Pochód • Dzień zwycięstwa • Rezerwa • Nasza krew • Powtarza się (pracuję) • Mów mi, mów • Zapisuj się • Zeznanie Rafała Jezierskiego • Stańmy jak jeden (tu nie będzie...)

Mechaniczna Pomarańcza •• Prafdata ••• Jarocin 86

2009-07-03T00:45:00.007+02:00

Przyznaję - słuchałem tych dwóch kawałków i nie przypomniałem sobie nazwy wykonawcy - dopiero sięgnięcie do starych zapisków pomogło ustalić, że to Mechaniczna Pomarańcza... A to wyłowiłem z sieci:
Zespół powstał w czerwcu 1985 roku we Wrocławiu. Skład: Świerk -bas, Odyniec -dr, Wojtek -git, Skuter -voc, ex Zwłoki. Zadebiutowali w Jarocinie 85. Z małymi przerwami istnieli do 1989 roku. Przedstawili post punkową mieszankę wchodząc w klimaty jazzu. Nigdy nie udało im się nagrać profesjonalnego materiału.
DYSKOGRAFIA:
3 utwory na składance Punk orkiestry stanu wojennego 1995.

Drugi tytuł zapewne umowny:

1. Przyszłość naszą jest
2. Wiosna karabinów

I jeszcze niecałe pół minuty z tego samego 1986 roku - Prafdata, o której Paweł Sito napisał w Magazynie Muzycznym 9(331)/1986 kilka słów: Na dużej scenie grali rzeczywiście stosunkowo dobrzy artyści, wyjątkiem może być totalne nieporozumienie pt. Prafdata, a także wielka ilość bardzo marnych zespołów heavy-metalowych.

3. Prafdata

Foto: Wojciech Marchlewski

Juhasi & Marleye ••• reedycja

2009-07-02T01:02:00.005+02:00

Dawno temu nagrywałem z radia jakiś kolejny polski utwór nieznanego wykonawcy. Nie pamiętam, co to było (jakaś podróba Rolling Stones?), w każdym razie moja siostra dość sceptycznie (chyba zresztą miała rację) wyraziła się o tej piosence: Czemu to nagrywasz, za kilka lat nikt tego nie będzie pamiętać. Co innego Stonsi... W pewnym sensie uderzyła w sedno – mało kto pamięta kapele i ma nagrania, które przepadły...
Najprawdopodobniej w 1986 nagrałem utwór (chyba z 3), którego już potem nigdy nie usłyszałem i tak naprawdę nie wiem, kto go wykonywał. Nie wiem, bo prowadzący audycję prezentował go jako swego rodzaju zagadkę lub grupa nie miała może jeszcze nazwy? Tak czy inaczej premiera ta została nadana pod kryptonimem Juhasi i Marleye.
Jesteś
i wiesz coś na ten temat?

Ktokolwiek słyszał, ktokolwiek zna...

2009-07-02T00:49:00.006+02:00

To było chyba lato 89, gdy poznałem to demo. Grupa była z Opola lub materiał był nagrywany w tamtejszym studiu... Kumpel to skądś przywiózł i wraz z 1-2 innymi snuliśmy plany nakręcenia amatorskiego klipu:}}
Nie mam pojęcia, co to jest, w każdym razie na pewno jest intrygujące...

14:36

Ktokolwiek widział, ktokolwiek ma...

2009-07-01T23:48:00.011+02:00

ANEX - East Valencia Drive, Refesesesferes; była również taka balladka śpiewana Pożegnanie lata czy jakoś tak...

RENDEZ VOUS - Biała mgła i inne z początkowego okresu

DEEF - Ludzie bez wyrazu {no, tam się działo!}

FATUM - bardzo wczesny, w tekście było Hej przyjacielu, który idziesz drogą swą

HAND MADE Marcina Samby Otrębskiego - Syntetyczne zmory

APOGEUM wczesny

STALOWY BAGAŻ wczesny

OZZY - utwory z sesji z Lesławem Kotem

KODEX - prawie wszystko

ZOILUS - trochę tego też brakuje

NEW - puszczali ze 2 kawałki z Jarocina

PARADOKS z tego samego miejsca, a może z Pop Session?

BANK 1984, m.in. Sidła {wszędzie można jak pies dojść po śladach, tylko trzeba na sidła wciąż uważać}

JEEP w hardrockowym wcieleniu - zdaje się u Marka Gaszyńskiego można było usłyszeć kilka nagrań live, m.in. 40 stopni Fahrenheita

SAGITTARIUS

SVORA

SAVANA - Nie pozwalam

MECH - Flesz (nigdy go nie słyszałem, czytałem tylko, że jest)
Było też co najmniej jedno solowe nagranie Maćka Januszki... Fakir?

Tie Break ••• Leila

2009-07-01T23:10:00.006+02:00

Leila {1986 ? 1987} - tego chyba na żadnej płycie niestety nie było, zachowało się na stilonie jako jedno z uzupełnień {po Dżumie Absurdu, a przed 5 minut Kobranocki} płyty Budgie.

Tie Break - Leila

Death Echo

2009-07-01T22:56:00.008+02:00

Zanim powstały nagrania Novo del Arte, rok wcześniej, w 1986 r., grupa nazywała się Death Echo i pojawiała się w radiu z jednym utworem {tytułu nie pamiętam}:

Death Echo

Brama

2009-07-01T22:19:00.008+02:00

Najpierw był grający delikatny elektroniczny rock duet Potop - Andrzej Mikołajczyk grał na syntezatorach i instrumentach klawiszowych, a Jerzy Rajczyk obsługiwał organy Korg i śpiewał m.in. graną w TLP piosenkę Na oślep. Przyznam, że nie śledziłem poczynań zespołu, a parę lat później {1985 ? 1986} moją uwagę zwrócił nastrojowy i ze świetną solówką utwór grupy Brama, w której śpiewał Rajczyk. Tyle pamiętam i tyle wiem, i tyle mam.

Brama w 2 wersjach:
W lustro wejdź
W lustro wejdź

Kodex

2009-06-30T17:48:00.014+02:00

Z kilku sieci - wszędzie to samo i prawie tak samo:

Zespół KODEX powstał w 1979 roku w Mysłowicach, w jego składzie grali wtedy: Grzegorz Wieczorek - gitara, Józef Lazar - gitara basowa oraz zasiadający awaryjnie za bębnami gitarzysta Mirek Winiarski. Na początku 1980 roku do zespołu dołączył perkusista Leszek Paradowski, zespół grał w czwórkę - Mirek Winiarski już na gitarze solowej. KODEX rozpadł się pod koniec 1980 roku po odejściu z zespołu Paradowskiego i Wieczorka. Rok 1981- grupa reaktywuje się jako trio: Mirosław Winiarski - gitara solowa, Józef Lazar - gitara basowa, Józef Chuć - perkusja i w tym składzie zespół zdobywa pierwsze miejsce na przeglądzie śląskich zespołów muzyki młodej generacji SILESIAN ROCK 81. Trzon KODEXU to dwójka gitarzystów - solista Mirosław Winiarski, który również śpiewa oraz Józef Lazar - basista. Gdy wystartowali na "Silesian Rocku", można było wyczuć w ich repertuarze te wspólne "przegrane" ze sobą lata, które owocowały dużym, intuicyjnym wzajemnym zrozumieniem i interesującymi instrumentalnymi dialogami. W 1982 roku zespół występuje na festiwalu "RAWA-BLUES 82" prezentując się bardzo świeżo i naturalnie w bluesowym wcieleniu. Właśnie na "Rawie" dwójka muzyków wystąpiła z poznanym poprzednio na rockowym przeglądzie perkusistą - Janem "Mescalero" Kiwiorem, co dało początek stabilnemu składowi mysłowickiego tria. W kwietniu i maju 1982 roku KODEX na wspólnej trasie koncertowej po Polsce, występował z takimi zespołami jak: EXODUS, MECH, KASA CHORYCH, publiczności podobały się utwory KODEXU takie jak: "Niech żyje rock!", "Ściana śmierci", "Nerwy dnia", "Drogi dwie", a nade wszystko "Nad mym miastem". Sierpień 1982- KODEX odnosi sukces na III Ogólnopolskim Przeglądzie Muzyki Młodej Generacji w Jarocinie, w zgodnej opinii dziennikarzy była to najbardziej dojrzała muzycznie formacja, grała najciekawsze stylistycznie utwory i wyróżniała się profesjonalnym warsztatem wykonawczym. Na przełomie 1982/1983 zespół koncertuje na wielu estradach w kraju i przygotowuje się do nagrania swojej pierwszej płyty. W 1983 roku do zespołu dołączył wokalista Jacek Wocka (z POZIOMU 600), wnosząc do zespołu nowe brzmienie wokalne. W studio dogrywane są utwory z nowym wokalistą, do tekstów mysłowickiego poety Zygmunta Kocha muzykę skomponowali Winiarski i Lazar, były to utwory: "Taniec" "Dość" "Dziwna pogoda" "Stary kodeks" "Bezsenne reggae" "Smutny dzień". Zespół wyrusza w trasę koncertową po Śląsku i Zagłębiu. Grupa KODEX rozpada się pod koniec 1984 roku po wyjeździe na stałe do Niemiec Mirka Winiarskiego i Janka Kiwiora. Niewykluczone że również KODEX znalazłby się w czołówce polskich zespołów, zaliczanych do wielkich formatów sceny muzycznej, obok takich formacji jak DŻEM, SBB, TSA, PERFECT, MAANAM, BUDKA SUFLERA.

Tu można przeczytać autobiografię Mirka Winiarskiego, a tu wejść na jego stronę, z której zaczerpnąłem zdjęcie.

Miałem w sumie chyba 6-7 nagrań, niestety ostały mi się tylko dwa {ale jakie!}:

1. Nad mym miastem
2. Ściana śmierci

Bexa Lala, Big Bit & Kaman ••• ścinki z końcówek gorzowskich kaset

2009-06-30T15:45:00.010+02:00

Legendarna Bexa Lala i 50-sekundowy fragment, niezły na dzwonek do telefonu:}}:
Ja już ciebie dawno nie kocham, ty już mnie dawno nie kochasz. Dlaczego więc...

I pół minuty więcej nie mniej legendarnego Kamana (z Big Bitem, chyba z roku 1988):
Uzbecki szaman